μιας Παρασκευής κι ενός λεπτού γαρύφαλο από λουλουδού της περιοχής όλη η ιστορία, παίχτηκε ως επιβιώσαν σκηνικού περσινού νεκροταφείου με το βαλέ πάνω στο 'τρίτο πρόσωπο', του παλίμψηστου μιας λερναίας που' φαγε τα παιδιά της κι έμεινε να λογαριάζει εαυτοφαγικές πιθανότητες..πόσα τραγούδια χωράνε σ' ένα τρένο έν-δοξο που ολοκλήρωσε προορισμούς κι επιστρέφει όμορφα κουρασμένο, γεμάτο βλέμμα και αφές, γενναιόδωρο αίσθημα του χρόνου που του χαρίστηκε αποφασισμένα, εκεί ακριβώς, στο πάτημα ενός
ζεϊμπέκικου,χαρισμένο στο επί ξυρού, γιατί..ναι, πήραμε πολλή αγάπη..και ναι,
δ ε ν χωράς πουθενά.
