Δεν είχε κάνει ποτέ της διάδρομο,δεν ήταν αυτής της
αντίστιξης,φωτιές που καίγονταν σε τσακίσματα ζαγορίων ,σε κάποια φεύγα
βιολιού από δεκάρι άνεμο, σε χάλκινα
γουμένισσας, εκεί ναι..και βρέθηκε πάνω του, να κάνει πως τρέχει, να κάνουν
πως την ενθαρρύνουν, αθλήτρια σκιών και
σκαιών πιθανοτήτων, κάποιοι στα κλικ των κουμπιών, του πιο αργά,πιο γρήγορα,
ακόμα πιο γρήγορα,σε στρόβιλο εικόνας που να μην ξεχωρίζεις όχι πρόσωπα αλλά
ούτε τη χρωματική τους βάση..μηχανήματα δυνατοτήτων, του παντού και πουθενά,
και ουρανούς θα σας κάνουμε, και θάλασσες και δέντρα και ποτάμια κι έρωτες κι
αντιέρωτες ποικιλίας και για ανέβασμα
καύλας, απ’ όλα θα σας κάνουμε..σαν να ..αλλά πάντα σαν..τον έτρεξε το
διάδρομο,με εμφανή αποτελέσματα σε σιλουέτες
εγκεφαλικών κυττάρων και γραμμές φωτοσκιάσεων, κυρίως το πιο κάρβουνο
στο μάτι που της χαρίστηκε..έχει λίγο καιρό που κατέβασε το’ να πόδι..τρία κιλά
πάνω και δεσμευμένες ποσότητες νερών κάνουν πάρτι και περιμένουν και τ’ άλλο
πόδι.να κατεβεί.επιτέλους.
