παρα-μυθητικός

στη Μούσα,του Βασίλη Λαλιώτη

2011-12-02T13:47:00.001+02:00

Η καύλα το χυδαίο εξευγενίζει
υψώνει το μουνί ώς το αιδοίο
κι η πούτσα μου ένα κάνει το δύο
κάθε υποδοχή σου όταν ξεσκίζει.

Από το θα σε χύσω ώς το χύνω
μεσολαβεί διάστημα με μέλι
κι ας έρθει να το γλείψει όποιος θέλει
εγώ μ’ όλους τους τρόπους θα σ’ το δίνω.

Είσαι γαμιόλα κι είμαι ο γαμιάς σου
και να το λες σε όποια γλώσσα θέλεις
μα όταν μες στην καύλα σου ανατέλλεις
ή πίσω σου θα μ’ έχεις ή μπροστά σου. . .

Και να μη σ’ είχα γκόμενα και μούσα
έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμούσα.

χασάπικα

2011-12-01T08:32:00.001+02:00

εγώ θα πάρω χασαπάκι
τον θέλω να ' ναι και μαγκάκι..:)

υ.γ.γιατί άλλοι τα χασάπικα τα χορεύουν επί πατωμάτων
κι άλλοι επί πτωμάτων

λέξεις

2011-11-29T06:27:00.001+02:00

Μας ρώτησες, κυρία: "Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σε έναν μικρόψυχο καιρό;"

Φώτης: Η ποίηση είναι αδιάφορη
Σπύρος: Ο καθένας βλέπει την ποίηση με διαφορετική άποψη
Βανίνα: Η ποίηση είναι αγάπη
Χρύσα: Όχι, δεν είναι μόνο αγάπη
Μίνα: Οι ποιητές μας ταξιδεύουν
Βασίλης: Η ποίηση σε στηρίζει
Ναυσικά: Η ποίηση είναι ό τι ζούμε και ό τι δεν ζούμε
Φώτης: Η ποίηση είναι σαν μουσική
Σπύρος: Οι ποιητές είναι ελεύθεροι
Βανίνα: Οι ποιητές μπορούν να μας στείλουν στο φως ή στο σκοτάδι
Νικολέτα: Οι πιο καλοί ποιητές είναι τρελοί
Μαρία: Η ποίηση μας κάνει να φανταζόμαστε
Κώστας: Η ποίηση έχει χαθεί
Νικολέτα: Η ποίηση είναι σαν ημερολόγιο του κάθε ποιητή
Ναυσικά: Η ποίηση είναι σαν μια σαλάτα εκρηκτική αλλά πεντανόστιμη
Χριστίνα: Οι ποιητές είναι ό τι γράφουν
Σπύρος: Οι ποιητές έχουν περισσότερα πρόσωπα από εμάς

Αφιερωμένο στην κυρία μας!
3ο Γυμνάσιο Α3

από το φβ, κόπυ πέιστ,απ' τη σελίδα μας..:)γιατί όλοι έχουν κάτι να τους κάνει γύφτικο σκεπάρνι:))

υ.γ.στα παιδιά δε λες ότι <ποιητές> σήμερα ονομάζονται και ομάδες υστερικών και ανίκανων ψυχικά ατόμων που μαχαιροπιάνονται λέξεις σε εξειδικευμένους οίκους ανοχής ,ενοχής, συνενοχής, καυλώνοντας κατά φαντασίαν και εκσπερματώνοντας σε υποτιθέμενους ειδωλολατρικούς αναγνώστες ...

έρμαια τελεία κομ

2011-11-28T13:54:00.001+02:00

Ο Ποιητής και η Μούσα

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Προς τι καλόν, τι όφελος ηθέλησεν η τύχη,
κ' εν τη αδυναμία μου επλάσθην ποιητής;
Μάταιοι είν' οι λόγοι μου· της λύρας μου οι ήχοι
αυτοί οι μουσικώτεροι δεν είναι αληθείς.

Εάν θελήσω ευγενές αίσθημα να υμνήσω,
όνειρα είν', αισθάνομαι, η δόξα κ' η αρετή.
Παντού απογοήτευσιν ευρίσκ' όπου ατενίσω,
κ' επί ακάνθων πανταχού ο πους μου ολισθεί.

Η γη 'ναι σφαίρα σκοτεινή, ψυχρά τε και δολία.
Τα άσματά μου πλανερά του κόσμου είν' εικών.
Έρωτα ψάλλω και χαράν. Αθλία παρωδία,
αθλία λύρα, έρμαιον παντοίων απατών!

Η ΜΟΥΣΑ

Δεν είσαι ψεύτης, ποιητά. Ο κόσμος τον οποίον
οράς εστίν ο αληθής. Της λύρας αι χορδαί
μόναι γνωρίζουν τ' αληθές, και εις αυτόν τον βίον
οι ασφαλείς μας οδηγοί μόναι εισίν αυταί.

Του θείου είσαι λειτουργός. Σοι έδωκε τον κλήρον
του κάλλους και του έαρος. Μελίρρυτος αυδή
ρέει από τα χείλη σου, και θησαυρείον μύρων
είσαι - χρυσή υπόσχεσις και άνωθεν φωνή.

Εάν η γη καλύπτεται με σκότος, μη φοβείσαι.
Μη ό,τι είναι έρεβος νόμιζε διαρκές.
Φίλε, πλησίον ηδονών, ανθών, κοιλάδων είσαι·
θάρρει, και βάδισον εμπρός. Ιδού το λυκαυγές!

Ομίχλη μόνον ελαφρά το βλέμμα σου τρομάζει.
Υπό τον πέπλον ευμενής η φύσις διά σε
ρόδων, και ίων, κ' ευγενών ναρκίσσων ετοιμάζει
στεφάνους, των ασμάτων σου ευώδεις αμοιβαί.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, απ' τα αποκηρυγμένα

ο διάδρομος

2011-11-27T09:56:00.001+02:00

Δεν είχε κάνει ποτέ της διάδρομο,δεν ήταν αυτής τηςαντίστιξης,φωτιές που καίγονταν σε τσακίσματα ζαγορίων ,σε κάποια φεύγαβιολιού από δεκάρι άνεμο, σε χάλκιναγουμένισσας, εκεί ναι..και βρέθηκε πάνω του, να κάνει πως τρέχει, να κάνουνπως την ενθαρρύνουν, αθλήτρια σκιών καισκαιών πιθανοτήτων, κάποιοι στα κλικ των κουμπιών, του πιο αργά,πιο γρήγορα,ακόμα πιο γρήγορα,σε στρόβιλο εικόνας που να μην ξεχωρίζεις όχι πρόσωπα αλλάούτε τη χρωματική τους βάση..μηχανήματα δυνατοτήτων, του παντού και πουθενά,και ουρανούς θα σας κάνουμε, και θάλασσες και δέντρα και ποτάμια κι έρωτες κιαντιέρωτες ποικιλίας και για ανέβασμακαύλας, απ’ όλα θα σας κάνουμε..σαν να ..αλλά πάντα σαν..τον έτρεξε τοδιάδρομο,με εμφανή αποτελέσματα σε σιλουέτες εγκεφαλικών κυττάρων και γραμμές φωτοσκιάσεων, κυρίως το πιο κάρβουνοστο μάτι που της χαρίστηκε..έχει λίγο καιρό που κατέβασε το’ να πόδι..τρία κιλάπάνω και δεσμευμένες ποσότητες νερών κάνουν πάρτι και περιμένουν και τ’ άλλοπόδι.να κατεβεί.επιτέλους.

μιας χήρας γιος

2011-11-24T18:00:00.001+02:00

Άιντε, απάνω στα ψηλά βουνά,

στα βλάχικα κονάκια

μιας χήρας γιος αγάπησε

όμορφη βλαχοπούλα

άιντε, κι όταν την πρωταγάπησε, βλάχα και βλαχοπούλα

κι όταν την απαράτησε, παλιόβλαχα, της λέει

βλάχα μ', για δεν παντρεύεσαι;

βλάχα μ ', δεν παίρνεις άντρα;

έτσι που με κατάντησες

το τι παντρειά να κάνω

μωρ' για δε μου λες να πάω να δω

για ποια βουνά να πάρω.

υ.γ.χορός 'κλειστός', απ' την Αργιθέα, χορεύεται σε κλειστό και απ΄τα μπράτσα κύκλο.

είθισται ο παπάς του χωριού να σέρνει το χορό, πολλές οι παραλλαγές του μύθου, ο βασιλιάς της Αρμενιάς,ο γιος της χήρας κι άλλοι..

Υστερόγραφο

2011-11-24T06:40:00.001+02:00

Οι εκδηλώσεις συμπαράστασης από τους φίλους, πριν ακόμη ανακοινώσουμε δημόσια τη διακοπή των δραστηριοτήτων της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» ―δεν εννοώ τους προσωπικούς φίλους αλλά τους φίλους μιας συγκεκριμένης θεατρικής πρότασης που αρθρώνεται αδιαλείπτως, άλλοτε με μεγαλύτερη κι άλλοτε με μικρότερη επιτυχία, επί 32 συναπτά έτη (στις 18 Οκτωβρίου μπήκαμε στα 33!)― οι εκδηλώσεις λοιπόν αυτές έρχονται να διορθώσουν την αυτονόητη μελαγχολία για το τέλος ενός (ουτοπικού;) εγχειρήματος με ένα είδος χαρούμενης συγκίνησης.

Πώς το λέει ο Ελύτης στον εξαίσιο στίχο του: «Της χαράς η στιγμή λίγο πριν κλάψει». Μα θα ξαναβρεθούμε, ελπίζω, αλλιώς αλλού. Κι αν όχι, ας παρηγορηθούμε με τη σκέψη ότι το μεγάλο όπλο του θεάτρου είναι η μνήμη, δηλαδή, για να προσφύγω ακόμα μια φορά στην ποίηση, του Ρίτσου αυτή τη φορά: «Φεύγει το θέρος, μα το τραγούδι μένει».

* Ο Νικηφόρος Παπανδρέου είναι ιδρυτής & καλλιτεχνικός διευθυντής της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης.

πηγή Parallaxi

δόντια πυκνά

2011-11-23T22:36:00.001+02:00

Μια Κυριακή και μια καλή ν' ημέρα,
μια Κυριακή και μια καλή ν' ημέρα,
ήρθε μια περιστέρα, μια γαϊτανοφρυδάτη,
μια μοσχομυρωδάτη,
ήρθε μου μίλησε, γλυκά με φίλησε,
γλυκά με φίλησε.

Δόντια πυκνά και μαργαριταρένια,
δόντια πυκνά και μαργαριταρένια,
στόμα χελιδονιού, φωνή σαν τ' αηδονιού,
όταν αρχίζει να κλαίει, όλο το Μάη λαλεί,
κι όλη την άνοιξη.

Τ' έχεις μωρέ, μωρέ ζαλιάρικο,
τ' έχεις μωρέ, μωρέ ζαλιάρικο,
τι βάζεις με το νου σου, τι θα πω τους δικούς σου,
μαλαματένια πόρτα μ' ασημοπέρονα,
η σκύλα η πεθερά σου, θέλει μαχαίρωμα,
ως το ξημέρωμα.

στην παρέα της Τετάρτης :)

ένα επιμύθιον και μία πώλησις

2011-11-23T00:00:00.000+02:00

το αίμα ντοματοπελτές, το υπόλοιπο τα κερδισμένα σας.:)

υ.γ."μαράθηκε ο κώλος μου, γιε μ' ", κάπως έτσι.

λόγω αλλαγής ειδικότητας:)

χέρια ,νάμπερ θρι

2011-11-21T11:10:00.001+02:00

καλημέρα είπαμε;

Νίκος Σπάνιας

2011-11-20T11:56:00.001+02:00

Κρεμνά με επιμέλεια
Τα μέλη του επάνω σε καρφιά

Παραπαίει σ’ έναν λαβύρινθο
Με φρέατα και έναστρες φωνές
Αθόρυβα συνθλίβει κάτω από το πέλμα του
Κύτταρα γαλανά σαν την ελπίδα

Πάσχει από γενναιοδωρία και πλησμονή
Ταριχεύει τα πτώματα των ημερών του
Υπνοβατεί με τα πόδια των άλλων

Για ν’ ανέβει ψηλά
Φορά μια πανοπλία από κόκαλα που
Λάμπουν

Ανάμεσα γνώσης και αθωότητας
Απαξίωσης και πίστης
Κενού και απόγνωσης
Χτίζει κάθε πρωί τη γέφυρα της αγάπης του

Μοιράζεται την ηδονή και την ανάγκη
Με τέτοιαν ισομέρεια
Που το σωστό τους κράμα
Κάμουν το πεπρωμένο του

Με χέρια σκωληκόβρωτα
Περνάει στο κεφάλι του
Στεφάνια από ορίζοντες

Ασφυκτιά από τα μύχια αναβρυτήρια
Του Μαρτυρίου και της Χαράς

Από τα δέντρα όλα μοιάζει το πιο πολύ
Στο άφεγγο κυπαρίσσι

Οι ρίζες του φυτρώνουν ανάστροφα
Από τον ουρανό στο χώμα

Είναι πανδάκρυτος και ροϊκός

Σε στιγμές δύσκολης εκλογής
Εκπορνεύεται
Είναι πάντοτε ο ιστουργός του χάους
Είναι πάντοτε ο τοκογλύφος τ’ ουρανού

Ο καρποφόρος ποταμός αρχίζει από τη ματιά του

Τρυπιέται με την πέννα του
Αποσπά μια-μια τις λέξεις
Από το πλευρό του σαν παΐδια

Σαρώνει τα σαρίδια και την άμμο
Με της αναπνοής του τον κυκλώνα
Αναστυλώνει το φως
Με τις ομοβροντίες των πεποιθήσεών του.

καλημέρα, καλημέρα

2011-11-19T10:42:00.001+02:00

προσέξτε..μόνο..παπουτσάκια χαλάτε..κι είναι δύσκολες εποχές..:)

υ.γ.απτάλικο ζεϊμπέκικο, για μάγκες( πού να τους βρούμε;ε, άλλη παράγραφος αυτή)

δώσ' του αέρα

2011-11-18T07:28:00.001+02:00

πώς αναπνέεις όταν κατεβούν στη στάση όσοι ασθμαίνουν πάνω σου την αρρώστια τους;έτσι.

υ.γ.της ετικέτας και λίγα λέμε:)

του πικρού γελωτοποιού

2011-11-16T23:40:00.000+02:00

Γιάννη Ρίτσου,από το σώμα και το αίμα, 1977

Ο ένας γράφει συνθήματα στους τοίχους ο άλλος
φωνάζει συνθήματα πάνω απ’ τους δρόμους ο τρίτος
φοράει το παράθυρο τραγουδάει ανοιχτός Ρωμιοσύνη Ρωμιοσύνη
τους τραυματίες τους κουβάλησαν στη βιβλιοθήκη
η μια παλάμη αμπελόφυλλου στο χτυπημένο γόνατο
αγάλματα λυπημένα μες στους καπνούς -πού τον ξεχάσατε τον
έρωτα
σπουδαστές οικοδόμοι κατάρες πλακάτ ζητωκραυγές σημαίες
έρωτας είναι τ’ όνειρο έρωτας είναι ο κόσμος
χαμηλωμένο κούτελο του ταύρου έρχονται κι άλλοι κι άλλοι
μικρά μεγάλα σκολιαρόπαιδα με μια φούχτα στραγάλια με τσάντες
δυο κόκκινα πουλιά σταυρωτά ζωγραφισμένα στα τετράδιά τους
οι νεόνυμφοι βγήκαν απ’ το φωτογραφείο δένουν τις άσπρες ταινίες
στο κιγκλίδωμα
τυφλοί λαχειοπώλες μια όρθια κιθάρα λαμπιόνια φαρμακείων
νυχτώνει η πολιτεία ηλεκτρικοί αριθμοί κλεισμένα θέατρα
κλεισμένα τα μικρά τεφτέρια τα υπόγεια ποιήματα τα τρύπια λουλούδια
η μυστική γεωγραφία ανεβαίνει βουβή πάνω απ’ τη νύχτα απ’ το
απόρθητο βάθος
απόψε είναι ο καιρός για όλα λέει
απόψε είναι η συνέχεια όλων λέει
αύριο για όλο τον άνθρωπο για όλο το μέλλον
έτσι είπε πάνω στη στέγη
κράταγε ένα μεγάλο αόρατο τιμόνι κι έστριβε την πολιτεία
κάτω απ την άσφαλτο ακουγόταν ο θόρυβος του κόσμου
ένα μαύρο σκυλί ένα καλάθι ένας μικρός καθρέφτης
δυο τεράστια παπούτσια του πικρού γελωτοποιού και το
σπασμένο ποτήρι
κι η μυρωδιά απ’ τη φουφού του καστανά μεγάλη σαν καράβι

Μιχάλης Γκανάς

2011-11-16T13:25:00.001+02:00

Όλη τη νύχτα
περνούσες μοναχή σου
παλιό γεφύρι
Κι εγώ χτισμένος στ’ όνειρο
έτρεμα μην ξυπνήσω.

Ψηλή γυναίκα
μου ρίχνεις τον ίσκιο σου
και σουρουπώνω.

Πηγάδι γίνομαι βαθύ
και με πονάνε τ’ άστρα.

Κλείσε τα μάτια
να ξαναδώ τον κόσμο
με τα δικά μου.

Βλέπω κλεισμένα βλέφαρα
και τσίνορα που τρέμουν.

Παραλογή, 1993

υ.γ.κουκουλοφόροι λέξεων οι ποιητές;;

δεν ξέρω, γνώρισα έναν.

και είδα τα μάτια του.

φωνήματα, νο.2

2011-11-15T08:26:00.001+02:00

γιατί μερικοί ξέρουν από χορδές

κι άλλοι από..[..]ορδές

υ.γ.ο εικονιζόμενος βιολιστής υπηρετεί μόνο το αυτονόητο ,ας μας συγχωρέσει

αδιαχώρητο

2011-11-13T22:05:00.001+02:00

μιας Παρασκευής κι ενός λεπτού γαρύφαλο από λουλουδού της περιοχής όλη η ιστορία, παίχτηκε ως επιβιώσαν σκηνικού περσινού νεκροταφείου με το βαλέ πάνω στο 'τρίτο πρόσωπο', του παλίμψηστου μιας λερναίας που' φαγε τα παιδιά της κι έμεινε να λογαριάζει εαυτοφαγικές πιθανότητες..πόσα τραγούδια χωράνε σ' ένα τρένο έν-δοξο που ολοκλήρωσε προορισμούς κι επιστρέφει όμορφα κουρασμένο, γεμάτο βλέμμα και αφές, γενναιόδωρο αίσθημα του χρόνου που του χαρίστηκε αποφασισμένα, εκεί ακριβώς, στο πάτημα ενός ζεϊμπέκικου,χαρισμένο στο επί ξυρού, γιατί..ναι, πήραμε πολλή αγάπη..και ναι, δ ε ν χωράς πουθενά.

"δεν κοιμούμαι μοναχή.."

2011-11-10T09:23:00.000+02:00

η Μιλήσω και τα πέντε παλαβά αδέρφια, μύθοι που διαβάζονται διασταυρωμένοι,
καλή μας μέρα..και εν αναμονή πρωθυπουργών, όσοι αναμένετε βαρβάρους.

ο Τίτος Πατρίκιος διαβάζει

2011-11-09T23:59:00.002+02:00

"συνταξιούχοι Πουαρώ" σε υπηρεσία μόλις πανσέληνων φαντασμάτων

αμαρτίες..

2011-11-09T14:30:00.000+02:00

αυτή η γυναίκα, με το λ και το ρ στο όνομά της,
είναι από ωραίους δρόμους

γαλάζιος πετεινός

2011-11-08T17:46:00.002+02:00

Θανάσης Σέρκος και Δόμνα Μέγκα..για τα παιδιά απ' το συγκρότημα που μας το ζήτησαν ...το τραγούδι επικαιροποιείται πάντως..:))

υ.γ.δάσκαλε, εμείς ευχαριστούμε για όλα και επιφυλασσόμαστε για τη σελίδα που ζήτησες..ξέρεις πόσα νέα παιδιά κάνουν ό τι πρότζεκτ θες έναντι πενιχράς αμοιβής..
ήδη.. μου' ρχονται δυο στο νου!

χέρια, νο.2

2011-11-08T08:44:00.000+02:00

αυτά τα χέρια ποιανού είναι;;;:)))

υ.γ.συνωστισμός χεριών και ερωτημάτων

υ.γ.2 χρόνια πολλά στους εορτάζοντες:)

Akzhana Abdalieva

2011-11-08T07:23:00.000+02:00

χέρια..

τι μου λες, παιδί μου;

2011-11-07T16:39:00.001+02:00

γιατί...εσείς το ζητήσατε:)

υ.γ.τα βερεσέ επιστρέφονται

σκουπίδια

2011-11-07T01:28:00.000+02:00

αφιερωμένο

και μουσικούλα:)

κι αλήθειες:)

πώς γράφεις πάνω σε μια φωνή

2011-11-05T21:09:00.000+02:00

πώς γράφεις πάνω σε μια φωνή;στο γύρισμα ενός κλαρίνου;πώς βλέπεις γκρεμίσματα στον ήχο, ασβέστες, πέτρες της φωνής και κομματάκια πάνω σου να πέφτουν..λίγο λίγο..κλείνει η ανάσα απ' τη μύτη και το στόμα κλειστό αρνιέται ..αυτό το μέσα κύμα ανεβαίνει ..να το νανουρίσεις και να μην..που πίσω του αγαπάς παλίμψηστο το βλέφαρο που άνοιξε για σένα και άδειασες μισό αιώνα.

Δέησις, του Καβάφη

2011-11-05T09:37:00.001+02:00

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.—
Η μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και νάν’ καλοί καιροί —

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.
Aλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει.

Ιορδάνης Τσομίδης

2011-11-04T15:36:00.001+02:00

καλό απόγευμα:)

David Garrett

2011-11-02T14:05:00.002+02:00

αίολη πίκρα

2011-11-02T11:47:00.000+02:00

Περπατάς και ακούς:

Συλλαβές ξένες εκστομίζονται σαν πέτρες

Φράσεις πνιγμού

Ένα τραγούδι τρομαγμένο

Επιφωνήματα ξεχασμένα

Δεν ψάχνεις νόημα·

κάτι από το ανθρώπινο μυστήριο

Να χτίζεις το μέλλον σε γλώσσα μονόδρομο

Στο όνομά του άνεμος θεϊκός

φυσάει την καταστροφή

Το φασκιωμένο σώμα, τόπος εκδίκησης

συναλλάσσεται με αίμα

Ασφυκτιούν οι λέξεις

καμιά διάσταση του νου

χυμός ψυχής ή ελαφράδα

νεκρές από νεκρούς εφευρημένες

βρίσκουν το στόχο

Όριο αξεπέραστο στον αφανισμό

Ανθή Μαρωνίτη, το σώμα βόμβα

[Εντευκτήριο, τχ. 70, Σεπτέμβριος 2005]

πολιτική επικαιρότητα

2011-11-01T19:15:00.000+02:00

"έχω πολλά παράπονα και θα τα φάει το χώμα"..γιατί εμείς τη χορεύουμε τη θλίψη κι αυτή μας χαμογελάει.εκεί ακριβώς, στο δεύτερο πάτημα..γι αυτό ποτέ δε θα σας γίνει το χατήρι..για τις μουσικές μέσα μας.στις μύτες και με πέταγμα ψυχής.

επίλογος

2011-10-30T09:11:00.002+02:00

Κι αν έφτασα τόσο μακριά, ήταν για να μην ακούσω που δε μου αποκρίθηκαν
κι αχ, πλανήθηκα πολύ σε δρόμους, ακολουθώντας τούτο η εκείνο, κληρονόμος μιας ανεξήγητης ώρας: τότε που όλα θα εξηγηθούν,
χωρίς λόγια η και χωρίς να υπάρχουμε καν — όταν, τέλος, ξαναγύρισα η πόλη είχε λεηλατηθεί, τα βαγόνια αναποδογυρισμένα,
η εξέγερση ήταν πια παρελθόν κι όσοι απόμεναν όρθιοι πυροβολούσαν ακόμα
για ένα φτωχό έπαθλο στα υπαίθρια σκοπευτήρια
και το βράδυ «τι ώρα είναι;» ρωτάς, «οχτώ» σου απαντάνε,
με τέτοιες άθλιες βεβαιότητες ζούμε
και κανείς δεν είδε το έγκλημα — αφού το τέλειο έγκλημα έγινε
εκεί που δεν μπορεί πια τίποτα να συμβεί. Όμως εγώ υπήρξα ανυπόμονος
σαν κάποιον που ανοίγει την ομπρέλα του σε καιρούς ξηρασίας (ίσως γιατί δε θέλει να ξεχάσει),
ή κάποιον που ντύνεται γυναίκα για να πει ένα ψέμα ακόμα παιδικό —
μη μ’ αδικείτε, λοιπόν, αν έκλεισα τα μάτια, ήταν για να υπερασπίσω τον κόσμο
ή θυμόμουν τα χέρια της μητέρας καθώς έβαζαν τη σκούπα πίσω απ’ τη χαλαρωμένη πόρτα — στερεώνοντας ίσως κάτι πιο μακρινό,
ενώ το κοιμητήρι, αντίκρυ, θρόιζε απαλά, σαν το σύντομο επίλογο ενός μυστηρίου.

Τάσος Λειβαδίτης, από τη συλλογή Σημειώσεις

Θεσσαλονίκη, 28/10/11

2011-10-28T22:42:00.000+03:00

ταΐζουν το λαό καθημερινά σκουπίδια :πουλημένοι δημοσιογράφοι, σήριαλ τούρκικης και ελληνικής εκδοχής τύπου υπνοστεντόν για αναισθησία διαρκείας κι όταν στριμώχονται, ξετυλίγουν μαντηλάκια εθνικής περηφάνιας και λοιπών στερεότυπων περί συμβόλων πατρίδας και αγώνων απελευθέρωσης..κάνουν λόγο για ομάδα ολίγων εγκάθετων κι η ίδια η εικόνα τους διαψεύδει..αυτοαναιρούνται και τρέμουν και προσπαθούν να μας υποδείξουν ως ποιο σημείο ..μπορούμε να αγανακτήσουμε..κρατηθείτε, τα ..καλύτερα έρχονται.
να' σαι καλά, Μανώλη Γλέζο, που άλλη μια φορά τους μαθαίνεις πατρίδα.

αυτήν τη Θεσσαλονίκη την ξέρετε;

2011-10-28T10:53:00.000+03:00

"άνθρωποι λεπτοί κι ευαίσθητοι πώς ν' αρνηθούμε;μας είχαν διδάξει καλούς τρόπους..θα' πρεπε να μας είχαν διδάξει ν' αρνούμαστε..ποιος όμως; να νιώσουμε τη χαρά και την ικανοποίηση μιας οποιασδήποτε άρνησης;"

Κλείτος Κύρου

Κλείτου Κύρου, ίσως μια κίνηση σωστή

2011-10-26T18:38:00.000+03:00

Τα τραγούδια του τέλους συνήθως

Τα φωτίζει ένας ήλιος υπόγειος
Όλα τα επιφωνήματα πνίγονται
Στα στενά περιθώρια του χρόνου
Τώρα δεν έχεις καιρό δεν είχες
Ποτέ σου καιρό έτρεχες απο μικρό
Παιδί πώς μπορείς μια ζωή
Και φοράς γελαστά προσωπεία
Πώς ακόμη δεν αυτομόλησες
Στην απέναντι όχθη να πλαγιάσεις
Με τα μάτια κλειστά σ' ένα πλήθος
Θωπείες πώς δεν αποτόλμησες
Να βγεις απ' τον ονειροθάλαμο
Που βρωμούσε σκοτωμένη νύχτα
Στίχους χαλασμένα συντηρητικά
Και να χειραφετηθείς

η φωτό, του Στράτου Φράγκου

εν όλω,
συγκομιδή, 1943-1997

κλειδάριθμοι, 1963

εκδόσεις ΑΓΡΑ

αποστέλλεται

2011-10-24T19:18:00.000+03:00

"θα συναντηθούμε στα γουναράδικα"

"νεκρή χώρα"

2011-10-24T06:46:00.000+03:00

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος..
όχι με έναν πάταγο/αλλά μ' ένα λυγμό.

Τ.ΈΛΙΟΤ

το ήτα είναι γράμμα βαποράκι

2011-10-22T21:47:00.000+03:00

το ήτα είναι γράμμα βαποράκι..θέλω να πω, χρωστάει την ύπαρξή του στο ρολάκι του, της γέφυρας, εκείνης , ξέρεις, που ολημερίς τη χτίζανε-"γιατί κλαις, πρώτη μου αγάπη;"*-κι η λύπη του εκεί , αν υφίσταται..που δεν..γιατί βλέπεις το ήτα είναι γράμμα κεραυνός και θέλει τα πρόσωπα του φόνου του να του μοιάζουν, σαν εξάσφαιρο ρουλέτας ή έστω σα δεκανίκι λέξης που του χρεώθηκε και δεν την ξόφλησε..γιατί, ξέχασα να σας πω, δεν την ξόφλησε τη λέξη του το ήτα..του την ψιθυρίζει γλυκά, αφή φιδιού στ' αυτί του ο συριγμός..κι αυτό ακούει συρμός..και γλυκαίνεται..γιατί είναι γλυκό το πρώτο τσίμπημα, συρμός που' ναι για να ' ρθει/και θα' ρθει..αλλά δε θα' ναι γι' αυτό, ούτε για το άλλο γράμμα, το διπλανό του, ξέρεις εσύ..που θα' ρθει και δε θα' ναι για κανένα .παρά μόνο για ό τι εξαρχής ξεκίνησε.το αυτονόητο.

κ.

*η φράση , απ' την πομάκικη παραλλαγή του γεφυριού της Άρτας

2011-10-22T15:12:00.000+03:00

"και με τη χάρη των χειλιών σου όπλισε τα δικά μου"

Salon Kitty

2011-10-22T07:35:00.000+03:00

"Ἦν γάρ ὥς φασί, µία δεινότης αὕτη, τῶν πολλῶν ἐν αὐτῷ
καί µηχανή θήρας ἀνθρώπων,
συνεξοµοιοῦσθαι καί συνοµοπαθεῖν
τοῖς ἐπιτηδεύµασι καί ταῖς διαίταις
τρεποµένῳ ὀξυτέρας τροπάς τοῦ χαµαιλέοντος"

Non quis, sed quid

2011-10-21T15:21:00.002+03:00

"αντί καπετάνιος του έρωτα τελώνης να γεράσεις", Κωστής Μοσκώφ

η φωτό, του Μάνου Κοκολάκη

υ.γ."ο δαίμων της πορνείας"

η φάρσα της δεύτερης φοράς

2011-10-19T18:53:00.001+03:00

του κύκλου τα γυρίσματα

...κι ένας μάγκας

Ζήσης Σαρίκας

2011-10-18T22:47:00.000+03:00

Θέλω να περνώ καλά, μου είπες, βαρέθηκα τη μιζέρια και το κλαψούρισμα. Μια ζωή την έχουμε, ας την γλεντήσουμε. Γνωριστήκαμε, φάγαμε, ήπιαμε, είπαμε καλαμπούρια, κάναμε έρωτα. Μα δεν άντεξες τόσο κέφι και μου μίλησες για τον οικτρό θάνατο του αδελφού σου..

απ' τα "Ψίχουλα".

ο Ζήσης.φίλος φίλος, χρόνια τώρα, σε τρεις σειρές η ζωή .σε αληθινή- και καθημερινή- ακροβασία.

Διονύσης Καψάλης

2011-10-17T22:03:00.000+03:00

Αντέχω στο προσβλητικό ξημέρωμά σου
όταν το σώμα σου αρρωσταίνει από το πλήθος
ματιών που είδαν μα δεν γνώρισαν,κι ο μύθος
νεκρός,όταν το ρούχο πέφτει στα σφυρά σου.

Ανταποκρίνομαι στη διάρκεια της κραυγής σου
όταν ανοίγεις πέταλα κι οι κωπηλάτες
της ασυνάρτητης φυγής,σκαμμένες πλάτες,
σκιρτούν και χύνονται στο σχήμα της ροής σου.

Ποιος καταγράφει μόνος, τα ονόματά σου-
σ'ένα κλειστό δωμάτιο τρέμει κι αφηγείται
τροπές της γύμνιας σου,τα εξανθήματά σου

σ'ένα βουβό επιτάφιο:ενθάδε κείται
ο ανέραστος εργάτης του φιλιού της. στάσου
διαβάτη,μη μιλάς, ο τόπος εκδικείται

η φωτογραφία από εδώ

1 cello, 4 players

2011-10-16T17:10:00.002+03:00

κάπως έτσι..

δώσ' του φουστανιού σου αέρα

2011-10-16T09:46:00.001+03:00

Ανατολικό Αιγαίο

Πέρα στου χωριού τη βρύση
τον καριώτικο έχουν στήσει

και χορεύουν κοπελούδια
σαν τα δροσερά λουλούδια

Δως του ,δως του ,δως του πέρα
δως του φουστανιού σου αέρα

Δως του ,δως του, ν' ανεμίσει
κι ο χορός να νοστιμίσει

τον καριώτικο χορό
πώς τον αγαπώ εγώ

να χορεύω με χαρά
δίπλα σ' όμορφη κυρά

Δως του ,δως του, παληκάρι
σύρε το χορό με χάρη

να καεί το πελεκούδι
με καριώτικο τραγούδι

χόρεψε, πανάθεμά σε,
τα τακούνια μη λυπάσαι

δως του ,δως του και ας πάει
τούτη η γη θα μας εφάει

τούτη η γη που την πατούμε
ούλοι μέσα θε να μπούμε

τούτη η γη με τα λουλούδια
τρώει νιους και κοπελούδια

Δως του ,δως του ,δως του πέρα
δως του φουστανιού σου αέρα

Δως του ,δως του ,ν' ανεμίσει
κι ο χορός να νοστιμίσει

*επειδή μας το ζητήσατε:)

ευσεβείς πόθοι

2011-10-15T16:05:00.000+03:00

..κι ένα δωράκι στους αγαπημένους μας φίλους,

ευτυχείτε*:))

*η φράσις, του αγαπητού μας Άλκη Στέα:)

(τ' ακούς, Αμαρυλλίς;για το θείο σου)

παρωδία έρωτα

2011-10-14T15:56:00.001+03:00

"είχε διαλέξει τη λογοτεχνία γιατί δεν μπορούσε να διαλέξει τον έρωτα".Tabucchi

από το εξαιρετικό μπλογκ της Πόλυ Χατζημανωλάκη, απ' τα γράμματα του Πεσσόα προς την Οφηλία, προσφωνήσεις και χαιρετισμοί, ε δ ώ η πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση.

1) 22 Μαρτίου 1920
Μωρό μου – αγγελούδι
Δεν έχω πολύ χρόνο να σου γράψω…
……………………………………
…………………………………
Πολλά φιλάκια κάθε μεγέθους από τον παντοτινά δικό σου

Φερνάντο

2) 5 Απριλίου 1920
Άτακτο Μωρούλι μου
Να με σπίτι, μόνος…
…………………………………
…………………………………
Ένα μόνο φιλί θα διαρκέσει όσο θα διαρκέσει ακόμη ο κόσμος, από τον δικό σου, παντοτινά δικό σου

Φερνάντο (Νινίνιο)

3) 15 Οκτωβρίου 1920

Μωράκι
Έχεις περισσότερους από χιλιάδες – εκατοντάδες λόγους για να είσαι θυμωμένη…
……………………………
…………………………
Παντοτινά δικός σου

Φερνάντο

4) 29 Νοεμβρίου 1920 (όταν της ζητάει να χωρίσουν)
Οφελίνια
Σας ευχαριστώ για το γράμμα σας. Μ’ έκανε να νιώσω πόνο και μαζί παρηγοριά….
……………………………………………
……………………………….…………
Δεν είναι απαραίτητο να τα καταλάβετε όλα αυτά. Αρκεί να με διατηρήσετε με τρυφερότητα στη μνήμη σας, όπως εγώ θα σας διατηρήσω αναλλοίωτη στη δική μου.

Φερνάντο

5) Άμπελ, 25 Σεπτεμβρίου 1929
Αξιότιμη κυρία Οφέλια Κεϊρός.

Ένα τιποτένιο και άθλιο υποκείμενο που λέγεται Φερνάντο Πεσσόα…
……………………………………
…………………………………
Χαιρετισμούς στην Εξοχότητά σας.
Άλβαρο ντε Κάμπος
Ναυπηγός Μηχανικός

6) 26 Σεπτεμβρίου 1929
Μικρή μου Οφελίνια,
Δεν ξέρω αν με αγαπάτε, αλλά σας γράφω γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο…
………………………………
………………………………
Θα τα πούμε αύριο, γλυκό μου στοματάκι,

Φερνάντο

7) Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 1929
Μικρή μου Οφελίνια,
Επειδή δεν θέλω να πείτε ότι δεν σας έγραψα, ακριβώς επειδή δεν σας έγραψα, σας γράφω….
……………………………
……………………………
Αντίο Οφελίνια. Να κοιμάστε, να τρώτε και να μη χάνετε βάρος.
Ο αφοσιωμένος σας
Φερνάντο

υ.γ.κινητά, πρόξυ, νετ,κ.λ.π. δεν είχε ο άνθρωπος, ό τι μπορούσε, έκανε:)

Κατερίνα Γώγου

2011-10-13T19:25:00.000+03:00

Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά
Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
ειναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γής - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Γιά τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει

Κώστας Μπαλάφας, 1920-2011

2011-10-12T00:11:00.002+03:00

..κι η λύπη περπατάει μες στα μάτια τους όπως ο σπουργίτης πάνω στο φράχτη.

Νικηφόρος Βρεττάκος

συν-πτώσεις

2011-10-11T14:19:00.005+03:00

«...Και στη δική μας χώρα από την πρώτη στιγμή έτρεξαν κοντά
στους καταχτητές τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα.
Έτρεξαν πρώτα-πρώτα οι Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι Γκοτζαμάνηδες,
οι Καραμάνοι, στρατηγοί, απάτριδες, πολιτικάντηδες, τυχοδιώκτες.
Με την πρόφαση να περισώσουν τάχα κάτι από την καταστροφή,
μα στην πραγματικότητα για να εξασφαλίσουν αξιώματα, πρωτοκαθεδρίες,
φαγοπότια, ρεμούλες για τον εαυτό τους, τους συγγενείς τους και τους φίλους τους,
δέχθηκαν να κυλιούνται καθημερινά στη λάσπη της προδοσίας, να κοψομεσιάζονται,
να υποβοηθάνε τη λεηλασία και την ερήμωση της χώρας τους και να δίνουνε
πρόσχημα νομιμότητας σε όλα τα κακουργήματα των κατακτητών.
Ένας υπουργός είχε κάποτε την αναισχυντία να πει σε φίλους του που τον ρώτησαν
πώς μένει στην κυβέρνηση αφού ο λαός πεθαίνει στους δρόμους από την πείνα:
- Εγώ έχω το αυτοκίνητό μου. Καλά τρώγω και πίνω. Ο λαός που ήθελε πόλεμο, ας βγάλει τώρα τα μάτια του...»

Δημήτρης Γληνός, 1882-1943

από τον καλό φίλο Ν.Τ.,ευχαριστούμε:)

ψυχαναλυτικαί φιλοδοξίαι

2011-10-11T13:11:00.000+03:00

καλησπέρα...

υ.γ.άσμα "ηρωικό και πένθιμο" για το χαμένο άγαλμα στο Μουσείο.

σου είπαν ψέματα πολλά

2011-10-10T16:01:00.002+03:00

της Βάνας Χαραλαμπίδου,

πηγή, παράλλαξη

Ο αρχαίος Εφιάλτης, γιός του Ευρυδήμου, ήταν εκείνος ο Έλληνας, που υπέδειξε στους Πέρσες τη διάβαση μέσω της οποίας θα κύκλωναν και θα χτυπούσαν τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα από τα νώτα στις Θερμοπύλες. Έκτοτε το όνομά του έγινε το συνώνυμο του προδότη της πατρίδας του.

Όσον αφορά τους άλλους Εφιάλτες η επίσημη ιστορία μόνο εκείνον τον ατυχή Δημάρατο παραδίδει στη χλεύη με τη ρετσινιά του προδότη, αφού συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας με το στρατό του Ξέρξη ως σύμβουλός του. Για τα πεπραγμένα του «ήρωα» Θεμιστοκλή που με ανάλογη συμπεριφορά κατέφυγε στην αυλή του Αρταξέρξη για να ξεπουλήσει την πατρίδα του ούτε λόγος. Εξίσου ευνοημένος από την επίσημη ιστορία ο στρατηγός της Σπάρτης Παυσανίας, που διατηρούσε «αλληλογραφία» με τον Ξέρξη για να τον βοηθήσει να καθυποτάξει τους Έλληνες. Γενικώς και παρά τα επισήμως αποδεκτά, από τους «ένδοξους» των Περσικών πολέμων μόνο ο Λεωνίδας φαίνεται πως διασώζεται. Όσο για τον Μέγα «εκπολιτιστή» της ελληνικής ιστορίας Αλέξανδρο, δεν βλάπτει να ρίξουμε μια ματιά και σε άλλες πηγές εκτός των ελληνικών για να πληροφορηθούμε τις απίστευτες βαρβαρότητες του μισθοφορικού στρατού του, που πληρωνόταν από τα λάφυρα των λεηλατημένων πόλεων τις οποίες σάρωνε στο πέρασμά του, με αποκορύφωμα τη μυθική για τον πλούτο της αρχαία Περσέπολη. Και για να κάνουμε κι ένα άλμα στην ιστορία, ποιος Έλλην πληροφορήθηκε στο σχολείο ότι ο επίσης Μέγας και κατόπιν «άγιος» Κωνσταντίνος δολοφόνησε τον ίδιο τον γιό του Κρίσπο και κατόπιν τη σύζυγό του Φαούστα κατ’ εντολήν της μάνας του, εξίσου «αγίας» Ελένης. Μεγάλες αλήθειες για το ποιόν των μελών της Φιλικής Εταιρείας έχουν και γραπτώς διατυπωθεί, μόνο που οι Έλληνες φοιτώντες δεν πρέπει ουδέποτε να τις πληροφορηθούν. Για τις ανακρίβειες της διδακτέας ύλης σχετικά με την επανάσταση του 21 και τους «ήρωες» της έχει γίνει πολύς λόγος, δεν χρειάζεται επανάληψη. Όσο για τον «εθνάρχη» Ελευθέριο Βενιζέλο καμιά αναθηματική πλάκα στους ανδριάντες του δεν επισημαίνει ότι με τη δική του υπογραφή ξεριζώθηκαν ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες από τις πατρογονικές τους εστίες στη Μικρασία στη μεγαλύτερη τραγωδία του σύγχρονου ελληνισμού. Ελάχιστα τα παραδείγματα κι ενδεικτικά, αναρίθμητοι οι Εφιάλτες στις πηγές.

Συμπέρασμα. Μας είπαν ψέματα πολλά. Συσκότισαν την αλήθεια με κάθε τρόπο. Μας βύθισαν στην αμάθεια. Διαστρέβλωσαν τα γεγονότα και εξακολουθούν να το κάνουν. Κι αν οι σύγχρονοι Εφιάλτες, που πρωτοστατούν στο ξεπούλημα της χώρας, ποντάρουν στην αποδεδειγμένη λησμοσύνη που διακρίνει τον ελληνικό λαό, (η πρόσφατη αναψηλάφηση της δίκης των έξι, απίστευτο! αλλά αθώωσε εκ των υστέρων εκείνους που έστειλαν σε βέβαιο θάνατο στις στέπες της Ανατολίας το άνθος του ελληνικού στρατού στη Μικρασιατική εκστρατεία), ακόμη κι αν ποτέ η επίσημη ιστορία δεν αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, θα είναι πάντα Εφιάλτες στη συνείδησή μας.

διάζευξη

2011-10-09T21:36:00.001+03:00

πλησιάζει η μέρα που δε θα' χει κανείς να χάσει τίποτα.ούτε τα πενήντα -κι αν- καθαρά μιας μέρας στο δίλημμά της.

ή θα το κλείσουν και θα βγουν "έξω,σε δρόμους και πλατείες"

ή θ' αυτοκτονήσουν.

το δεύτερο πιθανότερο, το ντι εν ει είναι ζόρικος τοίχος.

δανεικό διαβατήριο

2011-10-08T19:32:00.000+03:00

Σε Πανηγύρι Θα Με Βρεις
Να Ξελογιάζω Τα Παιδιά
Μ' Ένα Φεγγάρι Κόκκινο
Και Ρούχο Σκονισμένο.

Σε Μοναστήρι Θα Με Βρεις
Να Καθαρίζω Τα Κελιά
Με Σκεπασμένο Πρόσωπο
Και Όνομα Αλλαγμένο.

Σε Ένα Μπουλούκι Χρόνους Δυο
Να Παριστάνω Την Αρχόντω
Με Διαβατήριο Δανεικό
Να Ταξιδεύω Για Τον Πόντο.
Αχ! Με Διαβατήριο Δανεικό
Να Ταξιδεύω Για Τον Πόντο.

Σε Καφενείο Θα Με Βρεις
Με Λερωμένη Την Ποδιά
Να Κουβεντιάζω Το Κακό
Με Γέρο Μεθυσμένο.

Πίσω Απ' Τη Μάντρα Θα Με Βρεις
Να Ρίχνω Νύχτα Τα Χαρτιά
Σε Ένα Προφήτη Νηστικό
Και Σ' Ένα Αγόρι Ξένο.

Σε Ένα Μπουλούκι Χρόνους Δυο
Να Παριστάνω Την Αρχόντω
Με Διαβατήριο Δανεικό
Να Ταξιδεύω Για Τον Πόντο.
Αχ! Με Διαβατήριο Δανεικό
Να Ταξιδεύω Για Τον Πόντο

βιολογικής παραγωγής

2011-10-07T17:58:00.000+03:00

πέρασε θάνατος μέσ' απ' τα χέρια της-αυτό ήταν το "ξερό και γρήγορο των πολυβόλων" αλλά-εκτός χρόνου κι αυτή-δεν το' νιωσε..σαν αίμα ζεστό πιο πολύ στα πόδια της ανάμεσα, έτρεχε σε ρυάκια που ανέβαιναν εκβολές νεκρών και τακτοποιούσαν προθεσμίες εν αγνοία της..γελούσαν, λέει, οι συγγενείς στην κηδεία γιατί, όπως λεν, νεκρός αγέλαστος δε γίνεται, το θέμα της ήταν πως γελούσε κι αυτή μέσα από φέρετρο ξεσκέπαστο, φρίκη να το δεις κι άνοιγμα στο άπιαστο..σαν τη γκόμενα που περνάει αριστερό παράθυρο,κοντέρ στα ογδόντα, ανεμίζουσα μόλις προλαβαίνεις τη φούστα,μαλλιά ώμοι ένα/κι ούτε/..δεν τη νοιάζει, ούτε για τους λοιπούς συγγενείς-αλλά τόσο αίμα/καυτό στα πόδια ανάμεσα/και να' ναι βιολογικής παραγωγής, αυτό όχι..τους κοίταξε έναν έναν /δεν/ πρόσωπο απ' την άλλη, βάλ' της τον καθρέφτη στο στόμα, πρόλαβε ν' ακούσει.

η φράση σε εισαγωγικά, του Οδυσσέα Ελύτη

υ.γ ξημερώματα,πληγή πάνω στο δείχτη, όλο μεγάλωνε..και μέσα της μικρή οχιά,δεινόσαυρος φαρμακερός,σα να ζούμαρε φακός κι όλο μεγάλωνε το κουκούλι του..στο τέλος κοίταξε πάλι το χέρι της, κομμένο το δάχτυλο/χωρίς σταγόνα αίμα.

no turning back

2011-10-05T07:14:00.000+03:00

πολιτική επικαιρότητα

2011-10-04T21:12:00.000+03:00

Σιγά -σιγά μες στον ασβέστη χωνεύεται η Μεγάλη Τρίτη.

Καμία ρυτίδα.Ούτ' ένα δάκρυ.
Ακούγεται μονάχα η ρόδα του ήλιου όπως το "σώσον"
απ' τα Μοναστήρια
κατατρώγοντας τη φθορά
την ώρα που οι γυναίκες ανεβάζουνε απ' το πηγάδι
τον ήχο εκείνο του κενού
που ακούμε λίγο πριν η συμφορά μας πλήξει.

Ένα κύρτωμα όπως της παλάμης όπου χωράει το δίκιο μας.

Ο.Ελύτης

παραλλαγές μιας παραλογής

2011-10-03T13:07:00.003+03:00

με κρατημένες τις τέσσερις πέντε αναγκαίες και ικανές συνθήκες δημιουργίας της, μια παραλογή στήνεται ποικιλοτρόπως και με αποκλίνουσες στα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά ποτέ όμως στα κύρια..το που ήσουνα τυφλός και δεν είδες είναι που δε θέλησες και σ' άρεσε το ταξιδάκι αναψυχής..ε, σαν κάθε ταξίδι που σέβεται τ' ονοματάκι του είχε απ' όλα μέσα..και το τριάρι και το εξάρι και το εννιάρι..και κάνε εσύ και το συνειρμό του τρία κι απάγγειλε και το νόμο των τριών κι ό τι άλλο θες..τρία πρόσωπα είναι αρκετά να στηθεί μια παραλογή..το συμβατικό στοιχείο-ο αγγελιαφόρος-, το κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης-όχι απαραίτητα και το τραγικότερο-, κι ο αποδέκτης της είδησης..τα όποια άλλα πρόσωπα-παρατρεχάμενοι βοηθούν στις ανάγκες που στην πράξη προκύπτουν κι είναι άγνωστες λίγο πολύ και στο δημιουργό ακόμα της παραλογής..με αλλαγές σκυτάλης λόγω αντικειμενικών συνθηκών στα πρόσωπα αυτά..ποτέ όμως στη δομή της-η παραλογή πλέκεται, νήμα παλιό, καιρού βρώμικου που άνθισε υπογλωσσίως στα στόμα παράφρονος δημιουργού και θα το φτύσει εντέλει με αναμμένη την ανακριτική πάνω του στους τοίχους της ζωής του..

υ.γ.για λεπτομέρειες πάνω στις τεχνικές, απευθυνθείτε στο μέηλ του ιστολογίου/

έγκριτη ομάδα φιλολόγων θα σας διαφωτίσει.

το ελάφι πάει πολλές φορές και μια δε θα γυρίσει

2011-10-02T14:20:00.000+03:00

Φύσα, βοριά μου, το κορμί, μην ξεχαστώ στο δρόμο ρομά, ρομά
γιατί είμαι κόντρα στον καιρό κι ενάντια στο νόμο ρομά, ρομά.
Σε κάθε τόπο που περνώ αλλιώς κι αλλιώς με λένε ρομά, ρομά
κι αν τραγουδώ κι ανε γελώ τα σωθικά μου καίνε ρομά, ρομά.
Μου 'πε μια μάγισσα τρελή πως η ζωή είναι βρύση ρομά, ρομά
το ελάφι πάει πολλές φορές και μια δε θα γυρίσει ρομά, ρομά

η δεύτερη ευκαιρία

2011-10-02T12:08:00.000+03:00

γιατί υπάρχουν και κάποιοι που δε φωνασκούν..

της Βικτωρίας.
που αγαπιόμαστε:)

τίτλος

2011-10-02T07:28:00.000+03:00

Πάντοτε ο τίτλος

είναι πρόβλημα.

Όμως εδώ το δίλημμα

βαρύνει εσένα.

Κατά την έκδοση

θα 'χεις εσύ αποφασίσει

ανάμεσα στα δυο:

«Βαθέος γήρατος»

«Ύπνου βαθέος»;

υ.γ.,εξ αφορμής πρωινής ανάγνωσης σχολίων κ.λ.π.

υ.γ.ποιηταράδες κι εκδότες και φιλόλογοι ολκής όσο πιο πολύ μιλάτε και κομματιάζετε και αναλύετε

εστιάσεις και οπτικές και πράσινα άλογα

και ποιος μιλάει; ο ποιητής ;το κείμενο;

και τι πρέπει τι δεν πρέπει στην ανάγνωση

τόσο χάνεστε μέσα στη μέγγενη των λέξεων που

στήνετε~καϋμενούληδες,

το αίμα πίσω απ' το μολύβι δεν έχει την ανάγκη σας.

το πολύ,προπέτασμα για κανα δόκανο (εντός μέηλ οι συνέχειες~)

μ' αηδιάζετε.

φάρσα για ζωή

2011-09-30T20:42:00.000+03:00

περνάει ξυστά κι ακροβατώντας
σε κόψη πάνω ξυραφιού
να γυαλίζει ανάποδο
καρκινικό
νο νέιμ
από πριν ακούγοντας
την κραυγή

παλίμψηστο

2011-09-28T16:12:00.001+03:00

Θοδωρής Λάλος

γκαλερί "Ρωμανού 7", 4/10/2011

"Από τα σπαράγματα της τεχνικής του κολάζ και από την κυρίαρχη ιδέα της διαστρωμάτωσης υλικών, μνήμης και «αρχαιολογίας» της, προήλθε και η μεικτή τεχνική (ή μεικτά μέσα) την οποία χρησιμοποιεί και στην ζωγραφική του ο Θοδωρής Λάλος, ζωγραφική που αποτελείται από σπαράγματα χρωμάτων, υφών, μορφών, λέξεων, χαρτιών, υφασμάτων, υλικών και εικόνων πολυποίκιλων και πολυδιάστατων."

Θοδωρής Μάρκογλου

Ιστορικός της τέχνης - Επιμελητής Κ.Μ.Σ.Τ.

η Ελλάδα που λες

2011-09-28T14:01:00.002+03:00

Μιχάλης Γκανάς

Η Ελλάδα που λες, δεν είναι μόνο πληγή.
Στη μπόσικη ώρα καφές με καϊμάκι
ραδιόφωνα και τι βι στις βεράντες
μπρούτζινο χρώμα, μπρούτζινο σώμα,
μπρούτζινο πώμα η Ελλάδα στα χείλη μου.

φωτό, Ελένη Βράκα

στον τρόπο του Γ.Σ.,μια απάντηση.

ήχος πλάγιος δεύτερος

2011-09-27T19:18:00.001+03:00

"τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε"

πηγή

η φωτό, του Αλέξανδρου Μιχαηλίδη

η ιστορία μιας φωτογραφίας

2011-09-26T22:23:00.000+03:00

φορούσε μαύρα συνήθως..μαύρα μέσα έξω..έλυνε κορδονάκια το μέσα ρούχο όταν της το ζήταγε, ζουμάριζε στο δισύλλαβο και προχωρούσε σε χώρους συντακτικού και τεχνικής ..όταν τη

ρωτούσαν τι' ναι άπορο να μπορεί ν' απαντά, το αδύνατο, λύνοντας άλλο ένα κορδονάκι..τη χάλασε μια αιτιατική , άπορη κι αυτή, από υπερβάλλοντα ζήλο.ή ξεχειλίζοντα αφρό..το ίδιο κάνει..δε θα την έλεγες τυχαία..στην επανάληψη κατοχυρώνεται εξάλλου..για φαντάσου..να κολυμπάς σε δοτικές ,δοτικότατες ονομάτων,να σε χαλάει τελικά μια αιτιατική..το τελευταίο κορδονάκι είχε λυθεί..σε κατακόρυφη πτώση.

έτσι ο Πρωτέας

2011-09-25T19:00:00.000+03:00

Στην Οδύσσεια ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Πρωτέας κατοικούσε στο νησάκι Φάρος στις μεσογειακές ακτές της Αιγύπτου, στις εκβολές του Νείλου. Όταν ο Μενέλαος επέστρεφε από την Τροία, έχοντας μαζί του την Ωραία Ελένη, οι δυνατοί άνεμοι του Αιγαίου τους έφεραν στην Αίγυπτο. Εκεί ο Μενέλαος συνάντησε τυχαία τη σοφή και πρόθυμη κόρη του Πρωτέα, την Ειδοθέα, που του έδωσε οδηγίες για το πώς θα μπορούσε να αποσπάσει από τον πατέρα της χρήσιμες πληροφορίες για το ταξίδι της επιστροφής. Η Ειδοθέα του αποκάλυψε ακόμη ότι ο πατέρας της θα μπορούσε να του πει τι έχει συμβεί στο σπίτι του, ευχάριστο ή δυσάρεστο, όσο αυτός ήταν μακριά.

Ο Μενέλαος στη συνέχεια εφάρμοσε το εξής τέχνασμα, ακολουθώντας τις συμβουλές της: ο ίδιος και άλλοι τρεις σύντροφοί του ντύθηκαν με φρεσκογδαρμένα δέρματα φώκιας και ξάπλωσαν ανάμεσα στις φώκιες του Πρωτέα το καταμεσήμερο.

Αυτή ήταν η ώρα που, όπως όλα τα δαιμονικά της θάλασσας, ο «γέροντας» έβγαινε από το νερό. Συνήθιζε να ξαπλώνει κάτω από μια φαρδιά σπηλιά, ανάμεσα στο κοπάδι του, που κοιμόταν αναδίνοντας τη μυρωδιά του αλμυρού βυθού και της αβύσσου.

Όταν ο Πρωτέας βγήκε από το πέλαγος, μέτρησε τις φώκιες του, αλλά δεν υποψιάστηκε την παγίδα και χώθηκε ανάμεσά τους. Μόλις αποκοιμήθηκε, ο Μενέλαος τον άρπαξε μαζί με τους συντρόφους του και τον κράτησαν σφιχτά. Ο Πρωτέας προσπαθούσε να τους ξεφύγει και μεταμορφώθηκε σε λιοντάρι, σε δράκο, σε τίγρη, σε κάπρο, έπειτα σε δέντρο ακόμη και σε νερό. Εκείνοι, όμως, δεν πτοήθηκαν και δε σταμάτησαν να παλεύουν μαζί του, παρά μόνο αφού άρχισε να παίρνει πάλι τη μορφή που είχε πριν αποκοιμηθεί.

Τότε ο Πρωτέας εξαντλημένος, απάντησε στις ερωτήσεις του Μενέλαου, που έτσι έμαθε πως, για να του φανερώσουν οι θεοί το δρόμο της επιστροφής, έπρεπε να ανεβεί τον Νείλο και να τους προσφέρει εκατόμβη, δηλαδή θυσία εκατό βοδιών. Επίσης, ότι δεν του ήταν γραφτό να πεθάνει, γιατί ο Δίας τον θεωρούσε γαμπρό του, λόγω της Ελένης, και θα του φερόταν πολύ ευνοϊκά· θα τον οδηγήσει μετά θάνατο στα Ηλύσια πεδία.

Τέλος, ο Πρωτέας τον πληροφόρησε και για την τύχη του αδερφού του, του Αγαμέμνονα, που είχε δολοφονηθεί, καθώς και για τους συμπολεμιστές του στην Τροία, τον Οδυσσέα και τον Αίαντα το Λοκρό.

πηγή, Βικιπαίδεια

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου

2011-09-23T15:02:00.003+03:00

Ο θάνατος του Μύρωνα

Το ξέρω, δεν αξίζει τόση επιμονή
μέσα στην εκμηδένιση. Και όμως, χρόνια
μετά, ο Μύρωνας θα γίνει μουσική και φώτα
αίμα και γέλιο ενός παιδιού, σπαρμένοι
αγροί και θάλασσες, κι όλα τα μάτια των παιδιών
θα τον θυμίζουν γέρνοντας σα στάχυα
από ψιλή βροχή στα πεζοδρόμια. Εκείνος
ανεπανάληπτη φωνή μέσα μου θα σωπαίνει
ανάβοντας την ομορφιά στο σκοτωμένο νόημα
που η ζωή περιέχει. Γιατί τον είδα πόσο
καρτερικά φυτεύτηκε για πάντα ψιθυρίζοντας
ήμουν πολύ νέος για θάνατο, θα επιστρέφω πάντα
τα καλοκαίρια, όσο υπάρχεις, κι ύστερα
θα σταματήσουν όλα
Θεέ μου, ετοιμάζεις
κόσμο απατηλό, ατρικύμιστο για το χαμό μου

φωτό, Άρης Μπασιάς

είπα, θα χορέψω..

2011-09-22T18:02:00.000+03:00

προχτές το βράδυ πήγα σ' ένα μαγαζί

λέω, στο σκοτάδι

κι ο τυφλός μπορεί να δει

πήρα μαζί μου την παλιά μου

την καρδιά

μήπως κι ανάψω τη σβησμένη πυρκαγιά..

ήπια ένα ποτήρι μονάχη

κι άρχισαν να σπάνε οι βράχοι

κοίταξα τριγύρω

μα πού να πάω να γύρω

προτού να λυγίσω σα στάχυ..

τρεις χιλιάδες βλέμματα άδεια

πού' σαι να μ' αρχίσεις τα χάδια

είπα, θα χορέψω,

δε θα το επιτρέψω

να βγουν νικητές τα σκοτάδια..

τα'χω χαμένα, γιατί..

πώς να σου το πω,

νιώθω λιγάκι σαν να μη σε αγαπώ

νιώθω πως αν μου δώσεις άλλη μια

σπρωξιά,

θα γκρεμιστώ στην πιο μεγάλη μοναξιά..

ήπια ένα ποτήρι μονάχη

κι άρχισαν να σπάνε οι βράχοι

κοίταξα τριγύρω

μα πού να πάω να γύρω

προτού να λυγίσω σα στάχυ..

τρεις χιλιάδες βλέμματα άδεια

που' σαι να μ' αρχίσεις τα χάδια

είπα, θα χορέψω,

δε θα το επιτρέψω

να βγουν νικητές τα σκοτάδια.

ήπια κι άλλα δυο να στανιάρω

δε φοβάται ο έρωτας χάρο

αύριο θα ξυπνήσω,

θα σου τηλεφωνήσω

και θα' ρθω , η τρελή,

να σε πάρω..

Άρης Δαβαράκης

Χρήστος Νικολόπουλος

Λίτσα Διαμάντη

Σάκης Σερέφας

2011-09-20T15:02:00.000+03:00

Ακρόπολις Ολύνθου

Κανείς μας δεν είχε δει ποτέ

γλάρους να πετούν τόσο μεσόγεια.

Πάνω απ’ τα χωράφια της Ολύνθου.

Απορημένοι, σχολιάζαμε το φαινόμενο.

Έκρωζαν, έκαναν κύκλους, κοιλιές, βουτώντας.

Κάτι χόρτα κουνήθηκαν, χελώνα ξεπρόβαλε σκυφτή.

Σε λίγο, σκορπίσαμε ανάμεσα στις πέτρες των αρχαίων

κοιτώντας καταγής προσεκτικά, σοβαροί

σα να ψάχναμε χαμένη βέρα ή αναπτήρα βαρύ, ακριβό.

Κάτι έλαμψε, το τζαμάκι απ’ το ρολόι του Γιάννη

με σηκωμένο χέρι μου έκανε νόημα από αντίκρυ, σιωπηλά

με καλούσε, γονατιστός στο χώμα.

Πλησίασα. Βαθιά σε στέρνα με ρημαγμένο βυθό

ένα φίδι ατελείωτο σέρνονταν αργά. Λείο, ήρεμο.

Τριβόταν σύρριζα στην πέτρα

μ’ ελιγμούς. Ένας κόμπος μ’ ανέβηκε στο στήθος στιγμιαία

κι εξατμίστηκε. Κάτω απ’ τα λέπια

τα ξερόφυλλα τρίξαν τραγανιστά. Μούδιασα πια

ασυναίσθητα ξεκολνώντας την παλάμη από το χώμα λίγη σκόνη

σηκώθηκε στραφταλίζοντας και ράντισε το ερπετό καταχωνιάστηκε

σβέλτα κάτω απ΄την κοτρώνα ίσα στον πάτο της γης. Σιγή.

Σα να μην ήταν ποτέ. Όλος ορμή κι απόφαση, βούτηξα με τα μούτρα

Στην περισυλλογή. Πώς γίνεται να το βλέπεις μπροστά στα μάτια σου

Κάτι ν’ αφανίζεται ώς την τελευταία του κίνηση και να ’σαι εσύ

Η στέρνα και τα έγκατα που το ρουφούν όμως χωρίς να φτάνεις

να εμποδίσεις να συμβεί αφού πάλι είσαι εσύ

το χείλος της ψηλά κι η μαύρη σκιά ανακούρκουδα στο φως ανήμπορος

κι εσύ ο ουρανός, μια δαχτυλήθρα γαλάζιο ανεμάκι.

Ούτε που κατάλαβα για πότε μου ’ρθε η κουτσουλιά στο κούτελο.

[από τη συλλογή Απ’ το τίποτα, 1994 ― πρώτη δημοσίευση στο Εντευκτήριο, τχ. 27, Καλοκαίρι 1994]

Θεσσαλονίκη αλλιώς, ένα αστικό πείραμα σε εξέλιξη

2011-09-19T07:24:00.000+03:00

του Γιώργου Τούλα

Μιλώντας σε τούτη τη χώρα με τους όρους της Κρίσης, την τελευταία διετία, ίσως θα έπρεπε να τραβήξουμε μια μεγάλη κόκκινη γραμμή, που θα χωρίσει πόλεις και περιοχές της που την κρίση δεν την γνώρισαν προσφάτως. Η πατρίδα μου, ας πούμε, η Θεσσαλονίκη, άρχισε να μαραζώνει με γοργούς ρυθμούς λίγο μετά την έναρξη του πόλεμου στη Γιουγκοσλαβία. Χάθηκαν έξαφνα οι τουρίστες που ψώνιζαν τις Τετάρτες και τα Σάββατα στην Εγνατία, ερήμωσε το Λιμάνι της, σιγά-σιγά οι βιοτεχνίες, που αποτέλεσαν το μάνα για τις γειτονιές της πόλης, δεκαετίες ολόκληρες, μετακόμισαν στη Βουλγαρία, τα εργοστάσια της έβαλαν λουκέτο. Τα μοναδικά εγκαίνια που ζήσαμε είκοσι χρόνια τώρα ήταν μπαρ και εστιατορίων, που αντικατέστησαν τα μαγαζιά των νοικοκυραίων της, την αγορά της πόλης. Μια πόλη βρίσκεται σε κρίση όταν βιώνει έναν μόνιμο ανθρωποδιωγμό των καλύτερων μυαλών της, όταν αποχαιρετά διαρκώς, αντί να υποδέχεται.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη σε μακροχρόνια κρίση, που ζει δυο τουλάχιστον δεκαετίες βαυκαλιζόμενη τη συν-πρωτεύουσα, ενθυμούμενη στιγμές δόξας, πολυπολιτισμικότητας, μεγαλείων. Στην πραγματικότητα όμως απλά παρακολουθεί αμήχανη το μαρασμό της και την εγκατάλειψη. Εκλέγει πολιτικούς που στη συνέχεια την αγνοούν, δημάρχους που την καταληστεύουν, κληρικούς που κηρύττουν τη μισαλλοδοξία. Ασφυκτιά κάτω από έναν καθωσπρεπισμό πρωτοφανή, από μια ανάπτυξη στρεβλή και ανύπαρκτη, από έναν ουρανό, τον πιο μολυσμένο της Ευρώπης και από έργα που δεν κατάφεραν ποτέ να υλοποιηθούν. Έμειναν μακέτες που πάντα τυχαίνει και τις περιφέρει ο πολιτικός τουρισμός, περίπου σαν το νερό του Καματερού, κάθε Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ. Δέστε τι σας έχουμε και φέτος! Της Θεσσαλονίκης πάντα της τάζουν. Και κείνη τσιμπάει και με κάθε ευκαιρία γιορτάζει. Τα 2300 χρόνια της, την πολιτιστική πρωτεύουσα του 1997 και σε λίγο τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση και την ένταξη της στο Ελληνικό Κράτος. Και το τέλος της κάθε γιορτής, αντί να την αφήνει λαμπερή και αισιόδοξη, την αφήνει γεμάτη ξέφτια και θυμό, γιατί τελικά ευκαιρίες είναι όλα, αλλά χαμένες.

Της Θεσσαλονίκης στην πραγματικότητα δεν της φταίει η Αθήνα, δεν της φταίνε τα κλισέ, δεν της φταίνε οι ατυχίες. Της φταίει πως άφησε στην άκρη τις δυνάμεις της και τα θέλω της και αυτοπεριορίστηκε στο ρόλο του κομπάρσου. Καμιά φορά μου θυμίζει κάτι καλοζωισμένες μεγαλοκοπέλες, που ξέπεσαν και φορούν πάντα στις γιορτές το ίδιο παλιό καλό φουστάνι, αλλά δεν τις χορεύει πια κανείς. Η Θεσσαλονίκη σταμάτησε να διεκδικεί και να κερδίζει. Και αν κάτι μπορεί να τη σώσει είναι το να πάρει ξανά τις τύχες της στα χέρια της. Πριν από ένα χρόνο και τρεις μήνες, που γιορτάζαμε τα είκοσι χρόνια της Parallaxi, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε ένα πείραμα αυτοοργάνωσης. Φτιάξαμε λοιπόν το ‘’Θεσσαλονίκη Αλλιώς’’, ένα αστικό πείραμα σε εξέλιξη και επιδιώξαμε μια μεγάλη συνέργεια και συνεργασία με περισσότερους από 200 φορείς και ομάδες στην πόλη. Σχεδιάζουμε και υλοποιούμε μικρά και μεγάλα projects που στόχο έχουν να βάλουν σε όλους μας ιδέες πως η ζωή στην πόλη που τόσο απαξιώσαμε, μπορεί να γίνει καλύτερη. Από τη μετατροπή του κέντρου της σε ένα απέραντο πεζόδρομο, μέχρι την πειραματική λειτουργία του Λιμανιού της σε ένα φιλικό τόπο δημιουργίας και ζωής. Δουλεύοντας κάθε φορά και μια πιο ακραία ως προς την υλοποίηση της ιδέα και υπερπηδώντας προβλήματα που πάντα μοιάζουν ανυπέρβλητα, λέμε πως εχθρός του μέτριου είναι μονάχα το ανέφικτο.

*Το κείμενο αυτό μου ζητήθηκε από την εφημερίδα ''Τα Νέα'' για τις ανάγκες του ετήσιου αφιερώματος στη Θεσσαλονίκη, που κάνουν πάντα ο αθηναϊκός τύπος την περίοδο της ΔΕΘ. Φαίνεται όμως ότι δεν ήταν αρκούντως ''ερωτικό'', ''ξεσαλωτικό'', η ''νόστιμο'' και έτσι δεν δημοσιεύτηκε...

πηγή

Αρχαιολογικού μουσείου και Εδμόνδου Ροστάν

2011-09-17T14:07:00.002+03:00

πειράζει βέβαια..:))

υ.γ.ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΒΕΒΑΙΑ.

ναρκοληψία

2011-09-17T09:07:00.003+03:00

κάποια μεσημέρια/
την ίδια ώρα /
πίσω απ' τα μισόκλειστα

βλέφαρα/
ύπνου ανάσας πριν/
ερχόταν πάντα ο ίδιος/
στο εκτυφλωτικό του γαλάζιο
ήλιος
ίδιος/

της απόχρωσης
αεροπλάνου
ή μεσημεριού
μιας ά-τοπης πια
εκδρομής.
όχι τα πρόσωπα, όχι.
μόνο η τύφλωσή τους
στο φως του ίδιου πάντα
μεσημεριάτικου ήλιου.

φωτό, Αντρέας Κατσάκος

επί ξυρού ακμής

2011-09-16T15:53:00.000+03:00

όσοι δε νοιάστηκαν.

όσοι άφησαν τιςλέξεις τους ελεύθερες, του

ανέμου γύρα.

όσοι δε δώσανμία για εκδοτικές και βιογραφικά.

όσοι δε βάλανόρους στον αναγνώστη τους.

όσοι ερωτεύτηκαντο φεύγα της λέξης

κι όχι τη φυλακήτης.

όσοι δενάφησαν στυφό στο στόμα μας.

όσοι δεν κάναντον ιδιοκτήτη καζίνο δεύτερη δουλειά.

όσοι εννοούσαντο σπασμό της λέξης τους

και δεν τονυποδύονταν,

συναγελαστές τουδήθεν.

αυτοί είναι οιδικοί μας ποιητές.

φωτό, Αγγελική Λάλου

ακροβασίες μανταλακίων

2011-09-14T19:22:00.000+03:00

με επιμύθιον.

φωτό,Χάρης Οικονόμου

περί ιχθύων και οσμών αυτού

2011-09-14T12:52:00.000+03:00

έχετε ανεβεί τσουλήθρα;;

http://www.ellinofreneia.net/sound.php?id=567

δια πάσαν νόσον

2011-09-13T18:59:00.001+03:00

"ένας ποιητής και μόνον ζει,και πότε πότε συναντά
Εκείνος που τον φέρει εκείνον που τον έφερε".

Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Ελεγείες του Ντουίνο

εν μέσω σεισμών, λοιμών και καταποντισμών στο χώρο της εκπαίδευσης, διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό πολλά και διάφορα σε σχέση με το βιβλίο, την τυπογραφημένη και την ψηφιακή εκδοχή του, την αδυναμία ενός κράτους να στηρίξει αυτό που λέγεται παιδεία και πολιτισμός, την κατηφόρα εν είδει τσουλήθρας που μάθαμε και θα μάθουμε ακόμη καλύτερα όλοι μας, αδυνατώντας να δούμε αν και πού υπάρχει στοπ..πεποίθησή μας είναι ότι η υπόθεση δ ε ν είναι μονής κατεύθυνσης ούτε τα διλήμματά της πάντα αληθινά..άλλο θέμα λοιπόν το σούργελο ενός κράτους που αδυνατεί να δώσει βιβλία στους μαθητές του κι άλλο η εντέχνως και ατέχνως ψευτοδιλημματική, χάρτινο ή ψηφιακό..όπως επίσης άλλο θέμα -και πολύ σοβαρό-πώς λειτουργούν οι καθηγητές ενός τόσο άρρωστου μηχανισμού , πόσο και πού ευθύνονται οι ίδιοι και κατά πόσο σύρονται σε αποφάσεις και καταστάσεις ενός ψαριού που από πού βρωμάει όλοι μας ξέρουμε πολύ καλά.,έτσι λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με 3 διαφορετικά θέματα που αν και συν-κοινωνούν ,ωστόσο πρέπει να τα δούμε ξεχωριστά..άποψή μας είναι πως το βιβλίο, ψηφιακό ή χάρτινο πρέπει να χρησιμοποιείται, να διαβάζεται, να ακυρώνεται, να σκίζεται, να διαγράφεται, να ανακαλύπτεται ή να εξοβελίζεται στον κάδο απορριμάτων..αν αυτό θα γίνει με κλικ ή πιο παραδοσιακά, λίγο μας ενδιαφέρει..αυτονόητο είναι ότι η νέα τεχνολογία παρέχει δυνατότητες που δεν είχαμε καν φαντασθεί, αυτονόητο είναι ότι έδιναν δεν έδιναν βιβλία εφέτος, η ψηφιακή εκδοχή και οι μηχανές αναζήτησης όλο και περισσότερο θα καταλάμβαναν-πράγμα που συμβαίνει-μεγαλύτερο και ολοένα αυξανόμενο χώρο στην καθημερινή πρακτική και διδακτική..η εμπειρία μας στους χώρους δουλειάς αλλά και οι επαφές μας με ανθρώπους που τρώνε τη ζωή τους καθημερινά στα θρανία προσπαθώντας κι όχι κάνοντας αφ' υψηλού κριτική μας φανερώνει μικρά καθημερινά θαύματα στο χώρο του σχολείου..είναι πολλοί αυτοί που δ ε ν πείθονται, είναι πολλοί αυτοί που αγωνιούν και ασχολούνται..δεν είναι όλοι,το ξέρουμε..αλλά και σε ποιο χώρο το "όλοι" έχει εφαρμογή..μόνο εμετικές λοιπόν μπορούν να χαρακτηριστούν γενικεύσεις και αφορισμοί που διαβάζουμε ,περί ανικανότητας του συνόλου των καθηγητών να χειριστούν υπολογιστή και φοβικών παραλλήλων συνδρόμων τους..η ζωή μάς έμαθε ότι οι γενικεύσεις και οι υπεραπλουστεύσεις μόνο απαίδευτο και εμπαθή χαρακτήρα αναδεικνύουν..όσο για το τι πρέπει να αποδοθεί και σε ποιον, οπωσδήποτε θα λέγαμε, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι..είναι πολλά τα παραδείγματα, περισσότερα από όσα νομίζουμε, που κάνουν θεωρίες τέτοιου είδους να γκρεμίζονται εύκολα..σε μιαν Ελλάδα ρεμάλι των σκυλιών μάλιστα, είναι πολλά τα παιδιά που έμειναν και μένουν εδώ ..όσο κι αν αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί σάλτο μορτάλε..και κάνουν πράγματα που θα ζήλευαν τα εξωτερικά που τα μασάμε καραμέλα δια πάσαν νόσον και μαλακίαν..

τέλος , οι πολυπράγμονες και φέρελπεις διανοούμενοι τούτης δω της πολιτείας της πλάκας, ας σκεφτούν ποιοι τους έφτασαν να σκέφτονται και να μιλάνε-έστω κι έτσι..δάσκαλοι θα ήταν σίγουρα..οι δάσκαλοί τους, συνηγορώντας από διαβόλου.

φωτογραφία, Αντρέας Καπετάνιος

ρέστα δυο ευρώ

2011-09-12T00:57:00.002+03:00

Στίχοι: Κραουνάκης Σταμάτης
Μουσική: Κραουνάκης Σταμάτης
Ερμηνευτές: Μητροπάνος Δημήτρης

Είχα πάρει κάτι να τσιμπήσουμε στο σπίτι
κι είδα στα φανάρια ένα δεκάχρονο αλήτη.
Είχε κάτι μάτια μαύρα μαύρα, μαύρο νέφος.
Κάπως έτσι θά 'τανε μπορεί το θείο βρέφος.
Τού 'δωσα τα δυο ευρώ, ενός δεσμού τα ρέστα.
"Χρόνια σου πολλά, μεγάλε" μού 'πε "κι άιντε πες τα
όσα σου απόμειναν τραγούδια της αγάπης".
Έφτυσ' ο πολιτισμός και βγήκανε οι γιάπις.

Έγλυφε τα τζάμια το μελαχρινό αγοράκι.
Δυο ευρώ η αγάπη σου κι εγώ το ζητιανάκι.
Στα καλά καθούμενα τουρμπώνω τα ηχεία,
πλάνταξαν τα σπλάχνα μου μ' αυτήν την αλητεία.

Σ' είχα κάτι νεύρα απ' την Τρίτη που μου είπες
"Μοιάζουν οι αγάπες μες στα χρόνια σαν τις λύπες.
Χαμπαριάζουν τη χαρά με τα καθημερνά τους,
Κυριακή κι απόβραδο φοράνε τα καλά τους".

Αχ! Κόσμε φυλακή! Αχ! Μαύρη Κυριακή!
Αχ! Κόσμε φυλακή! Αχ! Μαύρη Κυριακή!

Παίζαν όξω τα μωρά, θρηνούσανε αντάμα.
Στη σακούλα πάγωνε σα φαγητό ένα πράμα.
Θύμωσα που έμεινα και πια δεν είχα λύση.
Λίγο αν μ' αγάπαγες το δρόμο θα 'χα κλείσει.

Πιο πολύ μ' αγάπαγε αυτό το ζητιανάκι
πού 'γλυφε παρμπρίζ απ' το πρωί στην Κατεχάκη.
Πέταξα το γεύμα στο σκυλί κι είχα φορτώσει.
Πιο πολύ μ' αγάπαγε κι εσύ μού 'χεις τελειώσει.

Λύθηκε ο κόμπος στο λαιμό στο παρά τρία.
Σκούζαν τα ραδιόφωνα για την οικονομία
κι έριξα Χριστέ και Παναγιά μου ένα κλάμα
που μιαν ανθρωπότητα φορτώθηκε ο Ομπάμα.

Αχ! Κόσμε φυλακή! Αχ! Μαύρη Κυριακή!
Αχ! Κόσμε φυλακή! Αχ! Μαύρη Κυριακή!

Σ' είχα κάτι νεύρα απ' την Τρίτη που μου είπες
"Μοιάζουν οι αγάπες μες στα χρόνια σαν τις λύπες.
Χαμπαριάζουν τη χαρά με τα καθημερνά τους,
Κυριακή κι απόβραδο φοράνε τα καλά τους".

Πιο πολύ μ' αγάπαγε αυτό το ζητιανάκι
πού 'γλυφε παρμπρίζ απ' το πρωί στην Κατεχάκη.
Πέταξα το γεύμα στο σκυλί κι είχα φορτώσει.
Πιο πολύ μ' αγάπαγε κι εσύ μού 'χεις τελειώσει.

Αχ! Κόσμε φυλακή! Αχ! Μαύρη Κυριακή!
Αχ! Κόσμε φυλακή! Αχ! Μαύρη Κυριακή!

χαμηλόφωνο προς σιωπή

2011-09-11T13:31:00.000+03:00

νεκροταφεία περιφέρειας
υγρά ακόμα
στο σπασμό
ψηφιακής ψευδαίσθησης.
πώς ο θάνατος ζυγιάζει στο χαμηλόφωνο
προς σιωπή.
και κερδίζει το παιχνίδι.

μιας επίσκεψης σήμερα

γραμμή ξυράφι

2011-09-11T01:06:00.000+03:00

είναι μια γραμμή ξυράφι στις μέρες που σέρνονται καιρό, πολύ καιρό, αν λέγεται καιρός κι αν μετράνε χρόνο τα δάχτυλα , αριστερόστροφη ρουκέτα, με κενό στην ονομασία προέλευσης..σ' αυτήν περπατάει και δεν καταδέχεται..μόνο το βάρος στα μάτια λίγο να γινόταν , λίγο ν' αλάφραινε ..όταν φτάνει εκεί σε παρά πέντε αμφιβληστροειδούς χωρίς αιτία..την αιτία να τη ζωγράφιζε μπορεί,να της διακινδύνευε λέξη με τίποτα..αναλφάβητη είναι , σεναρίου προς παράσταση που ποτέ δε δόθηκε..πέρασε απέναντι πριν το πρώτο κουδούνι, τα υπόλοιπα τα πρόλαβε θεατής , φαντάσου τύχη δηλαδή, θεατής του ενός τρίτου και πάλι καλά..αδιαφορεί για τα υπόλοιπα δυο..

Βίκυ,για σένα

φωτό, Στέφανος Κριονίδης

έλλειμμα δημοκρατίας

2011-09-10T09:33:00.000+03:00

βλέπεις το "ανοικτόν στόμα";

εδώ το άρθρο της Βάνας Χαραλαμπίδου

η φωτό, του Μάνου Κοκολάκη,πρώτο βραβείο

η φράση σε εισαγωγικά, του Ανδρέα Κάλβου

της φωτοτυπίας

2011-09-08T19:41:00.000+03:00

πηγή

να δούμε πώς και ποιος θα το παλέψει,όχι απ' την πολυθρονίτσα της ασφάλειας

αλλά εκεί όπου βρέχει μαχαίρια.

αν με εννοείτε.

Θοδωρής Ρακόπουλος

2011-09-08T16:28:00.000+03:00

Σε πυροβόλησαν στον ώμο. Αλλ’η σφαίρα ήταν

εκρηκτική και σε σχεδόν καθαρεύουσα, όπως στα

μυθιστορήματα του Ιουλίου Βέρν – «χωρίς σπίρτο ή ύσκα»-

κι έτσι κατέρρευσε μαζί ολόκληρη η σελίδα, ακούγοντας δε

σκίσιμο από χαρτί ο αναγνώστης, γύρισε κι απέφυγε.

<τέσσερα ποιήματα πυρομαχικά>

dies irae

2011-09-06T23:29:00.000+03:00

θεατρικόν ....

2011-09-06T16:46:00.005+03:00

είσαι το δράμα μου,
είσαι το νεύρο μου,
είσαι το πάθος μου.

προς κωμωδία

http://www.youtube.com/watch?v=ZcdmSpyH97s&feature=share

υ.γ. κωμωδία.:)

δυο χρόνια με κολάκευες

2011-09-05T22:14:00.000+03:00

Σκαρβέλης,1940

υ.γ.της Ζαχαρούλας, της γιορτής της:)χρόνια σου πολλά..

αφιερωμένο αναλογικώς

2011-09-05T15:42:00.001+03:00

Ω βλαμμένη μου ωραία,
όχι όμως και μοιραία
σου' φερα δυο αλυσίδες
να σε δέσω,
δεν τις είδες;

Δεν μπορεί να μην τις είδες
τούτες δω τις αλυσίδες
σαν τις είδες το πρωί
πήρες δρόμο προς φυγή.

Φυσικά αυτό σε νοιάζει
να σε δένουν σα βραδιάζει
κι όταν πλέον ξημερώσει
θα' χεις κιόλας ημερώσει.

αγνώστου,1967
εκδόσεις νυχτερινό

οι δήθεν

2011-09-04T15:51:00.000+03:00

Υπάρχουν παντού. Ανήκουν σε μια ειδική όσο και αξιολύπητη συνομοταξία ανθρώπων. Τους διακρίνει μια καταφανής μεγαλομανία, ένα υπερτροφικό «εγώ» και η συνακόλουθη αυταρέσκεια, ένας απίστευτος ξερολισμός επί παντός του επιστητού, η αυτονόητη πολυπραγμοσύνη, το κλασικό μπλαζέ και περισπούδαστο ύφος της παραγκωνισμένης μεγαλοφυΐας, το «υπεράνω» στυλάκι, η αναγωγή του life style σε ιδεολογία, η διαρκής υποτίμηση των πάντων. Όλοι ανεξαιρέτως παριστάνουν πως αγνοούν ποια είναι ακριβώς τα αντικείμενα που επιπλέουν, εκτός από τους φελλούς.

Είναι οι Δήθεν. Οι δήθεν εναλλακτικοί, οι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί» με την ενίοτε φασίζουσα νοοτροπία, οι απαραίτητοι μαϊντανοί του «χώρου», οι επισήμως απολιτικοί, - και οι πρώτοι που προσπέφτουν κάθε φορά προς τα εκεί όπου φυσάει ο άνεμος -, άρα και εκλεκτοί όλων των κυβερνήσεων, οι παραγοντίσκοι της δεκάρας, οι αιώνιοι μπαρόβιοι που ξημερώνονται αερολογώντας και κατακεραυνώνοντας ανάμεσα σε αναρίθμητα ξύδια και ποικίλα χόρτα, αυτοί που επικαλούνται διαρκώς τις ανεξάντλητες δήθεν γνωριμίες τους με τους εξίσου δήθεν «επώνυμους», εκείνοι που βρίσκουν τον τρόπο να τρυπώνουν όπου δει και να τα παίρνουν άμα λάχει πάνω και κάτω από το τραπέζι. Εμπορεύονται κυριολεκτικά αέρα κοπανιστό, υποαπασχολούμενοι σε περιθωριακά media, διαφημιστικά και άλλα παρεμφερή παρακαλλιτεχνικά και δήθεν κουλτουριάρικα, με μόνο στόχο να πουλούν εκδουλεύσεις και να υπονομεύουν ό, τι ευδοκιμεί χωρίς την βδελυρή παρουσία τους. Όχι σπάνια προσεταιρίζονται και κάποιους νεόκοπους πολιτικούς, που θέλουν κι αυτοί να παραστήσουν τους δήθεν ανοιχτόμυαλους και εναλλακτικούς.

Στην πραγματικότητα είναι τιποτένιοι, αεριτζήδες και τεμπελχανάδες, απολύτως αμαθείς και αγράμματοι, κραυγαλέα ανεπαρκείς σε όλα τα επίπεδα, εξοργιστικά κυνικοί, με απύθμενα συμπλέγματα κατωτερότητας, τα οποία ασφαλώς τους τα επισημαίνει ανελλιπώς και καθημερινά ο καθρέφτης στο σπίτι τους τα μεσημέρια που ξυπνούν. Διαβιούν σε πλήρη ταύτιση με τη γλίτσα που υπαγορεύει κάθε - μα κάθε - τους ενέργεια, αφού γλύφουν αλύπητα όπου διαφαίνεται κόκαλο στον ορίζοντα και δεν διστάζουν να απαξιώσουν οτιδήποτε τους αφήνει εκ των πραγμάτων απέξω.

Αναγνωρίσιμοι ασφαλώς, αφού στη χώρα της έκπτωσης των αξιών επιβιώνουν τέτοιοι σε κάθε περίγυρο. Ορισμένοι επιπλέουν κιόλας (χωρίς να είναι φελλοί). Κάποιοι υποδύονται τους κυβερνώντες, πολλοί τους διοικούντες, άλλοι τους καλλιτεχνίζοντες, μερικοί δήθεν συγγράφουν, άλλοι αυτοαναγορεύονται κριτές των πάντων, οι περισσότεροι περιφέρουν απλώς την ασημαντότητά τους στα δήθεν στέκια.

Μάλλον ήρθε η ώρα να απολαύσουν μόνοι τη δήθεν μεγαλοσύνη τους, αόρατοι κυριολεκτικά από τους υπόλοιπους.

* Προς τους συνεργάτες του 9.58fm: Είναι αυτονόητο ότι κανένας απ’ αυτούς τους τύπους δεν θα υποστηρίξει την προσπάθεια να μην κλείσει ο σταθμός. Έτσι κι αλλιώς κάποιοι θα βρισκόταν να γλύψουν κι αυτόν τον κακομοίρη τον Μόσιαλο. Μέχρι τις εκλογές αυτός θα πετάει τα κόκαλα.

ένα άρθρο της Βάνας Χαραλαμπίδου,απ' αυτά που κεντρίζουν αυτόματους συνειρμούς.

πηγή

ρ-ύ-σεις

2011-09-04T10:54:00.000+03:00

αν πάση θυσία θες να ξεχωρίσεις

ξεχώρισε στη σιωπή- που δεν την έχεις,

όσοι μιλούν με σημαία την α πριόρι διαφορετικότητά τους και

την κραυγάζουν,

το λιγότερο δεν πείθουν

τουλάχιστον γράφε και μη μιλάς

γιατί όταν μιλάς

φοβάσαι και φαίνεται.

πόσα τερτίπια γραφής

να πέσει μελάνι στο αυτονόητο.

η τραγικότητα ζει εκεί που ξέρεις

την αλήθεια

και διαλέγεις συνειδητά το ψέμα.

η λύπη, όταν πια το παραδέχεσαι.

η απόγνωση, όταν βλέπεις τον γκρεμό

ανάμεσα.

ένας άντρας που ακροβατεί

σ αυτό που άλλοι

θα αποσιωπούσαν

δεν είναι γενναίος.

είναι ανόητος.

υ.γ.μικρά δοκίμια περί τέχνης..

τάξιμο

2011-09-03T19:07:00.000+03:00

τάξιμο ήταν κι έγινε

οι τύποι των ήλων

2011-09-02T20:52:00.000+03:00

Σοφία Γιοβάνογλου

Επιστροφές δακτύλων
με αποπλανούν
χαϊδεύοντας τους τύπους των ήλων

Δεν φοβάμαι

Οι τύποι έχουν πια επουλωθεί
κι οι διακορεύσεις
διαθέσεις είναι
μόνον των δακτύλων.

πίνακας:Γουναρόπουλος

ταξιδεύω μόνος

2011-09-01T17:19:00.000+03:00

με φυσαρμόνικα.
για όσους έφυγαν για πάντα.
μάνα, που θα τ' ακούγαμε μαζί, τέτοια ώρα.

εσπέρας προκείμενον

2011-08-31T23:28:00.002+03:00

web exhibitionism

πάθησις σπανία αλλ` ουχί ανύπαρκτος.
εμφανιζομένη ουχί εν καμάρα
αλλά εν κάμερα..

συμπτώματα:ο ασθενής αερομολυνθείς εκστασιάζεται ορών
κατά φαντασίαν, του εαυτού πόθου αντικείμενα και υποκείμενα
μη υπάρχοντα εν γένει και εν γένι
εν τη αληθή ζωή..
αφηνιάζων άλλως πως,απεκδύεται των ιματίων του
ίνα αποτυπώση εις κάμεραν τα φανδάσματα αυτού.

θεραπεία:η παγκόσμιος επιστημονική κοινότης
αποφαίνεται..άνω σχώμεν τας καρδίας και ουχί μόνον αυτάς.
και επιβεβαιοί ο προσωπικός θεράπων ιατρός.."έπαρσις των χειρών μου, θυσίαν εσπερινήν
και αναβοά..νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα"

εν ειρήνη.

υ.γ.τριάντα αναερόβιες άχειρες παλίνδρομης μορφής ανασκολοπήσεις υπογαστρίου μακράν της κάμερας.πρωί, μεσημέρι, βράδι
ίνα παρέλθη η παροδική αυτού μανία αναλόγως με τας ώρας εμφανίσεως αυτής έως ότου η επιστημονική κοινότης αποφανθεί δι' οριστικήν θεραπείαν.

στην Αμαρυλλίδα

η σφαγή...είναι λειτούργημα

2011-08-31T18:49:00.000+03:00

Ηλίας Αλιπασαλής Σφαγέας-Εκδορέας

Η σφαγή είναι σκληρή δουλειά. Όταν εξοικειωθείς είναι εύκολο. Από δω περνάνε 400 βόδια, 1500 χοιρινά και 1500 αµνοερίφια. Κυριακή-∆ευτέρα είναι οι πιο δύσκολες µέρες. Έχω συνηθίσει να δουλεύω Κυριακές. Το καλοκαίρι που φεύγει ο κόσµος πέφτει η δουλειά. ∆ουλεύω δεκάξι χρόνια. Τη δουλειά την έµαθα από τον πεθερό µου. Στην αρχή ήταν δύσκολα. ∆εν µπορούσα ούτε να βλέπω. Πολλοί µε ρωτάνε πώς το κάνω. Συνηθίζεις. Τώρα δουλεύουν και οι γαµπροί µου εδώ. Έχω δει πολλές φορές ζώα να δακρύζουν πριν τη σφαγή. Μυρίζουν το αίµα και καταλαβαίνουν. Η σφαγή είναι το πιο δύσκολο κοµµάτι. Με το πιστόλι στον κρόταφο ένα έµβολο τα νεκρώνει για να µπορείς να τα δουλέψεις. Τα χοιρινά τα αναισθητοποιούµε µε µια τσιµπίδα. ∆εν τη θεωρώ φόνο τη σφαγή. Λειτούργηµα είναι. Κινδυνεύεις όταν τα ζώα είναι µολυσµένα. Όταν βγω στη σύνταξη νοµίζω πως θα συνεχίσω να σφάζω. Συνήθως δεν έχουµε σοβαρά ατυχήµατα. Μικροπράµατα.

πηγή

διαδίκτυο προσωπικοτήτων

2011-08-31T17:24:00.000+03:00

"τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους"

http://www.parallaximag.gr/content/διαδίκτυο-προσωπικοτήτων

παρώνυμα

2011-08-27T10:53:00.003+03:00

ορισμός του παρώνυμου η παρτίδα που παίχτηκε..όταν τέλειωσε το προς το παρόν καλά και η ευτυχία του να μην έχεις τίποτα κι όμως τα πάντα..να τρέχεις πρωινά μνημόσυνα σε λάθος εκκλησίες και τίποτα να μην γκρινιάζει γύρω σου και να κάνει ένα κρύο,κρύο, μάνα μου, να βγαίνει ανατρίχιασμα και πυρετός μαζί..γι αυτήν τη λάθος εκκλησία να μιλήσει, του πρωινού Κυριακής..αν της κάνουν το χατήρι "λέξεις βαρίδια"..μνημόσυνα των δέκα αλλά κι αυτά σ' άλλη γειτονιά παίζονταν και να τρέχεις την Εγνατία λάθος ώρα, λάθος γειτονιά,περόνιασμα παραβαρδάριο,τσάρκα πρωινή σε περασμένες προθεσμίες κι ο ήλιος δόντια πυκνά και μαργαριταρένια..και ν' ανάβεις κεράκια σε λάθος μανουάλι και να γίνεσαι η χαρά που σου χτύπαγαν πλήκτρα πιάνου,νταν νταν η ίδια απόχρωση, νταν νταν η ίδια απόγνωση,με το προς το παρόν πρώτο πλάνο και προοικονομία του μόνιμου..παρώνυμα που λες, εγκυκλίου παιδείας και καλής οικογενείας,άσχετο που της προέκυψε αναφορά απόκλισης,στα βοτσαλάκια που μέτρησε χτες γιου μέικ μι λαφ,βρήκε σαλιγκάρι κεραίας βιονικής και επικίνδυνης ακεραιότητας..όχι παρώνυμα, αντώνυμα..σε ζυγαριές εποχής.

φύσα αέρα

2011-08-25T08:04:00.000+03:00

στην πραγματικότητα δε θέλει να πει τίποτα..δε θέλει να δει λέξεις, προπάντων όχι αυτό το στριμωξίδι..εκεί, να τους κατεβαίνει ο κέρσορας κι αυτές ακόμα..θέλει αέρα..α, κι ένα παλιό αμάξι, "έτοιμο για ουρανό".

photo,Greg Dallis

πίδακες άστρων

2011-08-23T09:40:00.000+03:00

Πώς η αγάπη με κερνά περιστέρια

πώς η αγάπη με κερνά το αγίασμα

πώς η αγάπη με κερνά λευκότητα των άστρων.

Νίκος Καρούζος

"τον 9.58, όλοι μαζί τον φάγανε"

2011-08-21T11:54:00.002+03:00

Η ΒΑΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ 9,58 FM

(από το site του περιοδικού Παράλλαξη: http://www.parallaximag.gr)

Πρώτοι ήταν οι αμαθείς συμπλεγματικοί, που από διάφορες θέσεις ευθύνης, όπου Κύριος οίδε πως έφτασαν, δεν δίστασαν να ροκανίζουν τη λειτουργία του, να υπονομεύουν τις προσπάθειές του, να περικόπτουν τον προϋπολογισμό του, να τον απειλούν εγγράφως με κλείσιμο...
Μετά οι απολίτιστοι με κουλτούρα νυχτομάγαζων, που στην ολέθρια δεξιά παρένθεση πήραν τις τύχες της ΕΡΤ 3 στα χέρια τους και φρόντισαν για τη συστηματική συρρίκνωσή του, διέκοψαν κάθε παράλληλη δραστηριότητά του, τον υποβάθμισαν αισθητικά και ποιοτικά, απομάκρυναν από τη συχνότητά του όλους τους σημαντικούς του πνεύματος και της τέχνης, αυτούς που τον τιμούσαν με τη συνεργασία τους, για λόγους δήθεν οικονομικούς, όταν για τα τομάρια τους εξασφάλιζαν μηνιαίο μισθό πολλών χιλιάδων ευρώ.
Ύστερα τα συντεχνιακά συμφέροντα, οι τεχνικοί που ποτέ δεν επαρκούσαν για όλες τις βάρδιες, άσε που προτιμούσαν να εργάζονται στα ολοκαίνουργια μηχανήματα του 102fm, η μνήμη των υπολογιστών, που ποτέ δεν είχε αρκετό χώρο για να αποθηκευτούν σπουδαίες καταγραφές, η αδιαφορία για τις παρεμβολές, οι πομποί που όλο έπεφταν χωρίς κανέναν παρόντα για να φροντίσει την επαναλειτουργία τους…
Ήταν και κάποιοι από τους ανθρώπους του, που γρήγορα ξέχασαν κι ακόμη πιο εύκολα απαρνήθηκαν τους αρχικούς στόχους και βολεύτηκαν χωρίς αντίρρηση στην πολιτική της «ήσσονος προσπάθειας», που προέκρινε η διεύθυνση δίνοντας πρώτη το παράδειγμα, όταν αντί για εκπομπή παρέδιδαν για δέκατη μπορεί και για εικοστή φορά την ίδια επανάληψη, κι όταν έφταναν στο σταθμό για το «πάρεργο» τρία λεπτά πριν βγουν στον αέρα και έφευγαν πριν τελειώσει το σήμα της εκπομπής τους.
Ήρθε και η έλλειψη κάθε αντίστασης, όταν σε μια νύχτα ο σταθμός έχασε την έδρα του και με ποικίλα προσχήματα και χωρίς να αντιδράσει ούτε μία από τις μαριονέτες της διοίκησης, της διεύθυνσης ή των συνδικαλιστών, μετακόμισε για να υπολειτουργεί στις εγκαταστάσεις του «αδελφού» σταθμού της «ενημέρωσης» και των σκυλάδικων, στον οποίο η λέξη και μόνο Πολιτισμός προκαλεί ανέκαθεν αλλεργία.
Τέλος, προέκυψε και η λαίλαπα των αδίστακτων νεόκοπων «κηπουρών», των Γερουλάνων και των Μόσιαλων, που βρέθηκαν στη μοιραία για τον τόπο κυβέρνηση των ανδρεικέλων του ΔΝΤ, για να κατεδαφίσουν ιστορία και θεσμούς, που καταφέρανε τη χαριστική βολή στο ραδιόφωνο του Πολιτισμού, τον 9.58 fm, που το 1994, σε χρόνια δημιουργίας και ανάτασης δημιουργήθηκε – φαντάσου!- με την υπογραφή του Ευάγγελου Βενιζέλου, υποστηρίχθηκε με θέρμη από τον Γενικό Διευθυντή Μιχάλη Αλεξανδρίδη, διαφημίστηκε με τη φωνή της Μελίνας, σηματοδοτήθηκε από τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, υπηρετήθηκε με αφοσίωση από τουλάχιστον πενήντα συνεργάτες, συμβασιούχους με πενιχρές αμοιβές για να προσφέρει στην υπόθεση του Πολιτισμού, της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας. Μάταιος κόπος ήταν όλα!
Γι αυτό, τον 9.58 όλοι μαζί τον φάγανε!

Βάνα Χαραλαμπίδου (τυχερή που συμμετείχα στη δημιουργία του, περήφανη για το έργο που παραδώσαμε επί έντεκα χρόνια και με αισθήματα απέραντης πικρίας για τη θλιβερή κατάληξη, τα οποία αδυνατώ να περιγράψω.)

πηγή